روزنامه اصلاح

افزایش نگران کننده‌ی اعتیاد اطفال به موادمخدر

وزارت مبارزه علیه مواد مخدر در صحبتی با رسانه ها نگرانی خود از افزایش در شمار اطفال معتاد به مواد مخدر را اعلام داشته است.

ناصر شریفی رئیس کاهش تقاضای وزارت مبارزه علیهمواد مخدر در صحبتی با رسانه‌ها گفته که، در عموم تعداد معتادین مواد مخدر در مقایسه به سال های گذشته در افغانستان افزایش یافته، اما مشخصاً تعداد اطفال معتاد با گذشت هر ماه رو به افزایش است. هر چند از سال “۲۰۱۵” میلادی به اینسو کدام سروی رسمی به هدف مشخص ساختن میزان معتادان به مواد مخدر، در افغانستان انجام نشده، اما وزارت مبارزه علیه مواد مخدر با ارزیابی سطح مراجعه معتادان به مراکز تداوی دریافته است که تعداد اطفال معتاد به مواد مخدر چندین برابر افزایش یافته است.

به اساس ارزیابی‌های مشترک وزارت صحت عامه افغانستان و اداره مبارزه علیه مواد مخدر و تنفیذ قانون ایالات متحده امریکا که در سال ۲۰۱۵ میلادی انجام شده بود، در آن زمان به میزان یک صد هزار طفل در افغانستان عملاً به مواد مخدر معتاد بوده اند، اما اینک نهاد های مسئوول در زمینه ی مبارزه علیه مواد مخدر میگویند، تعداد اطفالی که در هنگام معاینات اثرات مثبت استفاده از مواد مخدر در وجود شان تثبیت شده، خیلی بیشتر از این تعداد را نشان میدهد.

این همه باعث شده که نوعی نگرانی در میان افکار عمومی ونیز در میان مسئوولان کشوری ونهاد های فعال در عرصه های اجتماعی واقتصادی زنده گی جمعی جامعه ومردم افغانستان شکل بگیرد. نگرانی از این جهت که اعتیاد به ویژه در میان خورد سالان، کودکان ونوجوانان باعث بروز پیامد های ناگواری میتواند داشته باشد. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان در کنار کار شاقه و قاچاق اطفال، اعتیاد آنان به مواد مخدر را نیز نگران کننده می‌داند و می گوید که به اساس استراتیژی اطفال آسیب پذیر، اطفال معتاد در کتگوری کودکان در معرض خطر به شمار می‌روند.

پیامد های اعتیاد خورد سالان؛

اعتیاد در میان خورد سالان باعث میشود که سرمایه عظیم انسانی کشور ما شدیداً آسیب ببیند ونسل جوان کشور که در حقیقت سرمایه ی آینده ی کشور ما است از اثر پیامد های استفاده ی مواد مخدر توان فزیکی وجسمی ونیز قدرت فهم ودرک وجنبه های معنوی شخصیت خود را از دست داده وبرخی قابل توجهی به بستر بیماری افتاده وبه سوی مرگ کشیده شده وسر در آستین خاک بکشند وخانواده های خود را داغدار سازند. واگر هم زنده بمانند، تبدیل به انسان های عاطل وباطل وبار دوش سایر همنوعان خود شوند. نسلی از انسان های علیل ومریض وناتوان از نظر روحی وروانی وهم از نظر فزیکی وجسمی بروز وظهور نمایند.

یکی از پیامد های این پدیده مشکلات اقتصادی می باشد. زیرا اعتیاد این تعداد از  کودکان ونوجوانان از یک طرف هزینه های زنده گی واز جمله هزینه های تداوی وعلاج را بر اقتصاد خانواده ها وسر انجام بر اقتصاد کشور تحمیل نماید. دولت وجامعه ناگزیر اند این تعداد جگر گوشه ها را تداوی نمایند. برای اینکه آنان صحت یاب شوند باید کلی در زمینه تداوی وعلاج ونیز تهیه ادویه ومواد مورد نیاز پروسه ی تداوی هزینه نمایند ومصرف کنند.

عوامل و اسباب؛

مطالعه ی دقیقی راجع به این موضوع که چه عوامل واسبابی باعث شده، میزان اعتیاد به ویژه در میان خورد سالان مانند کودکان ونوجوانان افزایش یابد ظاهرا انجام نیافته ویا اگر هم یافته باشد تا هنوز نتایج آن رسانه‎ی نشده است.

اما مسایل زیر را میتوان در افزایش اعتیاد موثر دانست. همنشینی کودکان با افراد ناباب وآلوده، استفاده ی مواد مخدر در میان اعضای خانواده وبه ویژه از طرف والدین، واینکه در برخی مناطق روستایی برای اینکه اطفال وکودکان خود را با خوراندن انواع مواد مخدر میخواهند ساکت کرده وبه خواب ببرند تا اینکه بزرگان خانواده فارغ شده وبه اصطلاح به کار های خود رسیده گی کرده بتوانند وسر انجام برخی عوامل اجتماعی واقتصادی دیگر مانند فقر وبیکاری میان خانواده ها ویا برخی گرفتاری های خانواده‌گی که سبب میشود این کودکان ونوجوانان به استفاده‌ی مواد مخدر کشیده شوند با این تحلیل که مدتی به اصطلاح غم وغصه ها را فراموش کنند.

ناصر شریفی رییس کاهش تقاضای وزارت مبارزه علیه مواد مخدر در صحبت با رسانه ها این مسئله را اینگونه بیان کرده است: ” چند کتگوری از اطفال وجود دارد که آنان به مواد مخدر معتاد اند. یک کتگوری اطفالی اند که والدین شان معتاد اند و آنان نیز به شکل غیر مستقیم معتاد میشوند، کتگوری دیگر اطفالی اند که به گونه غیر مستقیم معتاد شده اند و وقتی بزرگ شوند به استعمال کننده‌گان اصلی مبُدل می‌شوند و کتگوری سوم اطفالی اند که در ابتدأ از دخانیات استفاده می‌کنند و بعداً به مخدرات رو می ‌آورند و تعداد این گونه اطفال در مراکز تداوی بیشتر شده‌است.”

اما از نظر کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان همنشینی وروابط ذات البینی اطفال وکودکان با افراد ناباب وآلوده عامل مهم در این زمینه به شمار میرود.

  نجیب الله ببرکزی رئیس عمومی حمایت از حقوق اطفال در کمیسیون مستقل حقوق بشر با بیان اینکه: یکی از نگرانی‌های کمیسیون حقوق بشر همین است که تعداد اطفال معتاد در افغانستان بیشتر شده و تعداد معتادین زیر سن در شهرها زیادتر شده‌است؛ میگوید: اطفال افغان حتی در محل کار و مکتب نیز از خطر اعتیاد به مواد مخدر مصئون نیستند. ومی افزاید: ” تعداد اطفال کارگر که دورتر از خانه از یک ولایت به ولایت دیگر می روند، جاهای بود وباش این اطفال در سرای ها، ورکشاپ ها و اپارتمان های که (۱۵) تا (۲۰) طفل یکجا بود و باش می کنند، خطر معتاد شدن آنان بیشتر است و ما از آن نگران هستیم” زیرا به قول او: ” بعداً از آنان بهره برداری های فزیکی و جنسی نیز صورت می‌گیرد.”

راه های برون رفت؛

عمده ترین راه حل این مشکل درک دقیق ودرست از عمق خطری است که اعتیاد کودکان ونوجوانان میتواند برای جامعه بیافریند. باید همه وبه ویژه خانواده ها باید دقیقا درک کنند که با معتاد شدن اطفال و کودکان شان چه آینده‌ی تاریک ووحشتناکی انتظار آنان را میکشد واین چه خطراتی را میتواند برای همه ی جامعه وکشور بیافریند. خانواده ها باید بکوشند تا به هیچ وجه جگر گوشه های شان با زمینه ی امکان آلوده شدن واعتیاد به مواد مخدر مواجه شوند وباید آمد وشد جگر گوشه های شان با افراد واشخاص را شدیدا زیر نظر بگیرند ومانع رفت وآمد ونشست وبرخاست آنان با افراد ناباب وآلوده به مواد مخدر شوند ونیز زمینه اعتیاد احتمالی آنان را از محیط خانواده بر چینند ودور سازند. ونباید اجازه دهند که بزرگان و کلان های فامیل در مقابل کودکان واطفال مواد مخدر استفاده کنند. ونباید این کودکان در فعالیت های مربوط به کاشت، تولید وتجارت مواد مخدر دخیل ساخته شوند ونباید آنان به کار در مزارع کوکنار و خشخاش و…، وادار شوند.

در این زمینه نقش نهاد های فرهنگساز مانند وزارت های ارشاد حج واوقاف، اطلاعات وفرهنگ، معارف وتحصیلات عالی وشورای سرتاسری علمای افغانستان ونیز نهاد های رسانه‌ی ومتنفذان قومی وبزرگان جامعه و…، میتوانند این اطلاعات وآگاهی را برای طیف ها اقشار مختلف جامعه ونیز افراد واشخاص وخانواده ها بدهند ومسئوولیت ایمانی ومیهنی خود را ادا سازند.

در گام بعدی دولت ونهاد های مسئوول در عرصه ی تامین امنیت باید بکوشند امنیت در کشور را تحکیم وسرتاسری بسازد. تا در بستر استقرار امنیت زمینه انفاذ قانون فراهم گردد وآن تعداد افراد واشخاص وگروه های که در زمینه کار وبار متعلق به تولید وتجارت مواد مخدر به پنجه ی قانون سپرده شده وجزای خود را ببینند وبالاجبار فعالیت های خود در این زمینه را ترک کرده واز فعالیت آنان جلوگیری به عمل آید.

باید همه ی آن افراد واشخاص وگروه های مافیایی که در زمینه تجارت غیر قانونی مواد مخدر فروش وتوزیع آن در میان شهروندان به ویژه میان کودکان ونوجوانان در مکاتب واماکن عمومی و…، دست دارند دستگیر وبه سزای اعمال شان برسانند و باید هر طور شده زمینه دسترسی این کودکان واطفال به مواد مخدر از بین برده شود وکودکان ونوجوانان  به هیچ صورت به مواد مخدر دسترسی نداشته باشند.

نقش نهاد های تنفیذ قانون مانند: پولیس امنیت ونهاد های عدلی زیاد برجسته ومهم میباشد. وباید این نهاد ها بکوشند زمینه فعالیت آزاد گروه های مافیایی، افراد واشخاصی که در زمینه توزیع مواد در میان مردم واز جمله کودکان ونوجوانان فعالیت دارند، آنان را گرفتار وبه سزای عمل ننگین شان برسانند تا درس عبرتی باشد برای همه که نباید کودکان ونوجوانان کشور را اینگونه نفله ساخته وبه انسان های عاطل وباطل تبدیل کرده وهزینه های سنگین اقتصادی واجتماعی را بر جامعه‌ی اسلامی ما تحمیل نمایند.

عنابی

ممکن است شما دوست داشته باشید