روزنامه اصلاح

افزایش رویدادهای مثبت کرونا و بی توجهی شهروندان

یک تحقیق میدانی محدود از سوی وزارت صحت عامه در چند روز پیش نشان داد، آمار ابتلا به ویروس کرونا در افغانستان خیلی بیشتر از آن است که این روز ها در مراکز مجادله علیه کرونا به ثبت می رسد. بر بنیاد آن تحقیق که به صورت تصادفی از پنجصد تن از شهروندان در شهر کابل نمونه گیری شده بود، یک صد وهشتاد وشش تن آنان به ویروس کرونا مبتلا بودند. و اگر این را در سطح عموم تعمیم بدهیم نتیجه این می شود که نزدیک چهل در صد شهروندان کشور مبتلا به ویروس کرونا گردیده اند  .

برخی این تحقیق را ناقص واین نتیجه را بدبینانه دانستند. ولیکن به هر دلیلی ولو این نتیجه را نپذیریم اما در اینکه میزان ابتلا به ویروس کرونا در افغانستان طور سرسام آوری رو به افزایش است تردیدی وارد نه می کند ونه از نگرانی فزاینده ی نسبت به گسترش شیوع این ویروس می کاهد. زیرا از چند روز بدینسو رویداد های مثبت ابتلا به ویروس کرونا در کابل و همچنان شهرهای دیگر افغانستان سیر صعودی داشته است و شمار این رویدادها با گذشت هرروز افزایش می یابد.  بر اساس آخرین آماری که وزارت صحت عامه همه گانی کرده با به ثبت رسیدن ۳۳۰ مورد تازه ی واقعات مثبت تعداد افراد مصاب به ویروس کرونا به سه هزار ودو صد وبیست وچهار تن رسیده که از این تعداد نود وپنج واقعه به مرگ منجر شده.

اکنون پرسش این است، علی رغم مساعی جاریه در مجادله برای پیشگیری از شیوع بیشتر ویروس چرا ویروس با این سرعت گسترش پیدا می کند؟ ممکن است عوامل مختلفی در این افزایش دخیل باشد واما از آن جمله دو عامل خیلی عریان وآشکار است.

یکی؛ عدم همکاری شهروندان ومراعات نه کردن  محدودیت گشت وگذار وممنوعیت همایش ها.

ودو؛ ناتوانی ونبود ظرفیت لازم برای تشخیص به موقع ورسیده گی موثر به همه ی افراد مشکوک به ابتلا به کرونا؛ به ویژه کسانی که به آن مراکزی مراجعه می کنند که برای مبارزه علیه کرونا اختصاص  یافته است، مراجعه میکنند. خیلی از کسانی که به این مراکز سر می زنند وانتظار دارند مورد آزمایش قرار گیرند برای شان مهلت داده میشود وواپس به خانه های خود بر می گردند وروز ها می گذرد تا نتیجه ی آزمایش شان مشخص میشود. وای بسا موجودیت شان در این مدت در میان جامعه وحد اقل در میان اعضای خانواده افراد بیشتری را مصاب سازد.

اینکه مردم همکاری نه می کنند خود چندین علت می تواند داشته باشد.

یکی؛ اینکه برنامه ی آگهی دهی چندان موفق نه بوده است وبه گونه ی لازم وکافی برای شهروندان اطلاع رسانی نه شده است. شهروندان عمق بحران و پیامد های ناشی از آن را درک نه کرده اند وهنوز نزد برخی از آنان ویروس کرونا به نوعی شوخی می ماند. لذا آن را دستکم می گیرند. ویا اینکه هنوز فکر میشود معیار مصاب شدن ونه شدن ایمان شخص به خداوند است وهر کی ایمان نه دارد وفضیلت توکل به خدا را نه می داند به ویروس کرونا مصاب می شود وهر کی را خدا بخواهد نجات می دهد. لذا نیازی به آن تدابیری نیست که ریشه ی انسانی دارد.

دوم؛ اینکه نزد مردم خطر ابتلا به ویروس کرونا در مقایسه با گرسنه گی ودست تنگی چیزی نیست ونیاز است تا ” توکل خود را بر خدا کرده ” وبرای اینکه از دست تنگی و  گرسنه گی نجات پیدا کنند خطر ابتلا به ویروس کرونا را نادیده گرفته وسراغ یک کار وبار بر آیند وتا بتوانند به اصطلاح لقمه ی نانی پیدا شود و شب هنگام بر سر سفره بگذارند.

نیاز است تا به صورت همزمان چند کار صورت بگیرد. یک؛ مقررات محدودیت گشت وگذار تشدید واز همایش ها به گونه ی جدی ممانعت شود. دو؛ برنامه ها وتدابیر اطلاع رسانی وآگاهی بخش به شهروندان زیاد تر از پیش شود. علما وامامان مساجد ووزارت ارشاد، حج واوقاف بیش از گذشته در این راستا فعال شود. وسه؛ مشکلات موجود بر سر راه پروسه کمک رسانی تجزیه وتحلیل شده ونواقص موجود در این پروسه به سرعت شناسایی ومرفوع گردد تا بتواند نیاز متضرران از ممنوعیت گشت وگذار را به نیکی پاسخ داده وآنان را از نقض این مقررات باز دارد.

ممکن است شما دوست داشته باشید