روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

کوبیدن طبل جنگ، نابودی فرصت ها برای اعاده صلح

طالبان چنانی که در آغاز ماه مبارک رمضان در رابطه به خواست اتحادیه جهانی علمای اسلام و شورا هایی دینی کشورهای اسلامی، نهادهای دینی و همچنان علمای دین و رهبران سیاسی افغانستان پیرامون قطع جنگ و خشونت و ناروا خواندن جنگ در افغانستان، تمکین نکرده اند بلکه جنگیدن در ماه مبارک رمضان را ثواب خواندن، اکنون نیز علاوه بر این که جنگ را شدت بخشیده اند، موضع خود را پیرامون نشست استانبول نیز تا هنوز مشخص نکرده و به طبل جنگ می کوبند که ادامه این وضعیت تمایل این گروه به ادامه جنگ در کشور را نشان می دهد، کوبیدن طبل جنگ از سوی این گروه بدون شک نابودی فرصت هایی است که برای اعاده صلح در افغانستان، پدید آمده است و از سویی هم زیست مسالمت آمیز برای شهروندان افغانستان را نیز به یک رویا مبدل خواهد کرد.
تشدید حملات اخیر طالبان در شماری از ولایت ها چیزی جزء از زورگویی و حرکت در خط منافع دیگران، بوده نمی تواند در جنگی که طالبان به ادامه آن تأکید دارند، این مردم افغانستان است که قربانی می دهد، در صورتی که بیرونی ها با امضای توافقنامه و آتش بس برای خود مصونیت ایجاد کرده اند تا سرحدی که رسانه ها از محافظت پایگاه های نیروهای خارجی توسط طالبان، خبر داده است.
از این رو مشخص می شود که طالبان در این جنگ ابزاری بیش نیستند.
حالا که طالبان با تشدید جنگ آنهم در ماه مبارک رمضان که به گفته خودشان گویا جنگیدن در این ماه بیشتر ثواب دارد، عمل کرده اند، این پرسش مطرح است که آیا طالبان از شوراهای علمای دینی کشورهای اسلامی و اتحادیه جهانی علمای اسلام که در مسند فتوا قرار دارند و گفته های آنان در جهان اسلام از اعتبار و ارزش ویژه یی برخوردار است، بیشتر می دانند؟ که بدون شک پاسخ آن است که همه می دانند، بغاوت در مقابل دولت اسلامی که قانون اساسی آن برگرفته شده از شریعت و دین مبین اسلام باشد و نودونه فیصد مردم آن مسلمان و پابند به دستورات الهی اند و دین مبین اسلام را سرمشق زندگی و سعادت خود می دانند و…، حرام و ناروا است.
پس در این صورت مردم افغانستان بار دیگر از طالبان می خواهند که فرصت های ایجاد شده برای پایان جنگ و برادر کشی در افغانستان را از دست ندهند و با کاهش خشونت ها و یا هم اعلام و یا رعایت آتش بس نشان دهند که خواهان پایان جنگ در این کشور اند و ثابت سازند که می خواهند که نیروهای خارجی افغانستان را ترک کنند تا تمام شهروندان افغانستان در یک فضای عاری از جنگ و مسالمت آمیز به زندگی شان ادامه دهند، در غیر آن بدانند که این جنگ شان در برابر نیروهای خارجی نیست وهیچگاهی توجیه هم نمی شود، زیرا نیروهای خارجی با امضای توافقنامه دوحه، پای خود را با آرامی از جنگی که آغازگر آن افغانان نبودند، بیرون کشیده اند.
روی این اساس به جای تشدید جنگ باید هر دو جانب به ویژه طالبان بر آمادگی نشست استانبول فکر کنند، هرچند مذاکره روی آینده سیاسی افغانستان و نظام آینده کشور، زمانگیر و دشوار خواهد بود، اما ناممکن نیست و نباید زیر فشار سازمان های استخباراتی قرار گیریم، منافع ملی و خواست عمومی را که همانا صلح عادلانه و سراسری در کشور است، نادیده بگیریم و باعث تضعیف این روند ملی شویم.
***

ممکن است شما دوست داشته باشید