روزنامه ملی انیس

کشورهای تسهیل کنند صلح باید به حامیان و منابع مالی طالبان فشار وارد نمایند

به دنبال تشدید خشونت ها در شماری از ولایت ها، روز یکشنبه ۲۷ میزان شهر فیروزکوه مرکز ولایت غور نیز شاهد یک انفجار مهیب و مرگبار بود که در این حمله ده ها تن از هموطنان بی دفاع ما شهید و مجروح گردیده و خسارات مالی فراوانی را نیز متحمل شده اند و این حمله واکنش شخصیت های داخلی، نهادهای ملی و بین المللی را نیز به همراه داشت.
رئیس جمهور غنی در نخستین ساعات پس از این حمله، ضمن محکوم نمودن، آن را خلاف ارزش های اسلامی و انسانی دانست و در تماس تیلفونی والی غور را هدایت داد که در قسمت رسیدگی به خانواده های قربانیان از تمام امکانات استفاده کند.
هرچند هیچ گروهی مسئولیت این حمله را بدوش نگرفته است، اما فعالان مدنی ولایت غور گفته اند که گروه طالبان بر خلاف موازین انسانی و اسلامی و بدون در نظر گرفتن جان و مال مردم، حمله یی به این بزرگی را سازماندهی کردندکه سبب شهادت و زخمی شدن شماری زیادی از شهروندان شهر فیروزکوه، ویرانی و وحشت شده است.
به گفته این فعالان، طالبان اعلامیه و پیام صوتی را منتشر کردند که در آن به شهروندان غور هشدار داده شده بود که به شهر فیروزکوه حمله خواهند کرد.
حملات تهاجمی و انفجاری بر شهرها آن هم در جریان مذاکرات در حالی افزایش می یابد که به زلمی خلیلزاد نماینده ویژه ایالات متحده امریکا در امور صلح افغانستان دیروز در تیوترش نگاشته است که امروز میزان خشونت در افغانستان، اندوهبار است و تداوم میزان بلند خشونت می تواند روند صلح را تهدید کند، به گفته خلیلزاد ما باید به حرف و محتوای آنچه که برای آن مذاکره شد و اخیراً بر آن تفاهم شد، پابند بمانیم، چون راه برای کاهش تلفات افغانان و نگهداشت یک فرصت تاریخی، صلح را میسر می سازد که نباید از دست برود، همچنان پیش از این شماری از کشورهای منطقه و جهان نیز از شدت گرفتن نبرد در افغانستان، ابراز نگرانی کرده و از طالبان خواسته بودند که به تعهدات شان عمل کنند، اما حالا دیده می شود که افزایش خشونت ها در کشور و واکنش جهان نسبت به این حملات، موضع حکومت افغانستان در برابر طالبان را که همواره از این گروه می خواست، دست از خشونت بردارند و به مذاکرات میان افغانان ارجحیت دهند را، تقویت کرد و این را ثابت ساخت که دولت افغانستان برحق است و ۵۰۰۰ زندانی طالب را نیز نظر به تعهدی که نسبت به صلح و ختم جنگ در کشور داشته و دارد، از زندان ها رها کرد، اما حالا نظر به تشدید خشونت ها، خرد جمعی را باور بر این است که اگر کشورهای تسهیل کننده صلح به یقین به دنبال کاهش خشونت و پایان جنگ چهار دهه در افغانستان هستند، باید به حامیان و آنانی که این گروه را حمایت مالی و لوژستیکی می کنند، عملاً فشار وارد نماید و منابع تمویل طالبان را نیز در نطفه بخشکانند.
هرچند از مدت ها به ویژه در این یک دو سال اخیر، برای طالبان، آگاهانه و یا هم غیر آگاهانه یا به هر شکلی که بود قباحت زدایی شد و در پهلوی آن نظر به تعهد حکومت نسبت به صلح، ۵۰۰۰ زندانی این گروه نیز از زندان ها آزاد شدند که به گفته مسئولان همین اکنون تعدادی از این زندانیان در جنگ های کنونی دخیل اند، اما موضوعی که به مردم افغانستان برمی گردد این است که با گفتن حلوا دهن شیرین نمی شود، بلکه در همچو شرایط از رهبران سیاسی و احزاب جهادی گرفته تا شخصیت های مطرح و تاثیر گذار، بایست بدانند که با تزرع، واکنش و ابراز نگرانی به صلح نمی رسیم، بلکه یگانه راه رسیدن به صلح، نخست داشتن یک موضع واحد و قوی در برابر صلح و جنگ، همچنان حمایت از نظام و ایستادن در پهلوی نیروهای امنیتی، دفاعی، همچنان همکاری با نهادهای کشفی کشور و سوم تأمین عدالت اجتماعی، مبارزه به فساد و تعیین و جابه جایی کادرهای ورزیده، کار کشته، متعهد و با تجربه در پست های کلیدی نیروهای امنیتی و دفاعی کشور می باشد، هرچند یقیناً جوانان تحصیل یافته از مدیریت و انظباط عالی برخوردار اند، اما مهار و کنترول بحران کار آنانی است که یک عمر در جبهات جنگ علیه دشمن جنگیده اند و از تجربه کافی مدیریت برخوردار می باشند، زیرا با گذشت هر روز مقصد و مرام طالبان هم در میدان نبرد و هم در میز مذاکره واضح و هویدا می شود که این گروه باورمند به مذاکره، مفاهمه و گفتگو نیستند و در پی رسیدن به قدرت از مسیر خشونت پیش می روند.
روی این اساس دولت افغانستان در پهلوی دنبال نمودن مسیر مذاکرات، در راستای تأمین امنیت شهروندان نیز بایست جدیت به خرج دهد و نگذارد با استفاده از روند مذاکرات هر روز مردم افغانستان قربانی گردد.

ممکن است شما دوست داشته باشید