روزنامه ملی انیس

کشتار افراد ملکی جنایت جنگی است

 

گروه طالبان به جای اینکه پس از خروج نیروهای نظامی‌خارجی به ویژه ایالات متحده امریکا و حامیانش از افغانستان، خشونت‌ها را کاهش داده و از تلفات افراد ملکی و ویرانی تاسیسات عام‌المنفعه خودداری می‌ورزیدند، برعکس بر تشدید حملات نظامی‌خویش افزودند و در این مدت به جای رو آوردن به میز مذاکرات بین الافغانی که در دوحه جریان داشت، به میدان‌های جنگ پرداختند که این عملکرد گروه طالبان دو موضوع را بیشتر از همه برجسته ‌ساخت و چهره واقعی آنان را بیش از هر زمان دیگر آفتابی نمود.
اول اینکه گروه طالبان که در بیست سال گذشته به بهانه حضور نظامی ‌نیروهای خارجی در افغانستان، زیر نام جهاد به جنگ و کشتار مردم افغانستان می‌پرداختند و در این مدت هزاران انسان را از حق زندگی محروم، هزاران مادر را داغدار و هزاران طفل و اولاد این وطن را یتیم و بی پدر ساختند و جلو ترقی و سازندگی را که بعد از سال‌ها فرصت آن مساعد گردیده بود به هدر دادند، مردم در برخی مناطق با آنان همفکر بودند و در بسا موارد همکاری هم می‌نمودند، تا جایی که پس آغاز خروج نیروهای نظامی‌خارجی از کشور، همه به این باور بودند و هستند که بهانه گروه طالبان برای جهاد با خارجی‌ها پایان یافته است و دیگر این گروه از آنجایی که خود را داعیه دار جهاد و شریعت می‌دانند، به زودترین فرصت به کشتار و خشونت پایان خواهند داد، اما طوری که دیده شد، در کمتر از دو ماه چنان دیوانه وار به حملات و افزایش خشونت رو آوردند که همه امیدها و حمایت‌های برخی باشندگان افغانستان از این گروه را پنبه نمود؛ زیرا مردم تا آن زمان در برخی مناطق با گروه طالبان همفکر بودند و گمان می‌کردند که جنگ طالبان به خاطر حضور نیروهای نظامی‌ خارجی در افغانستان است، اما عملکرد طالبان کاملاً روشن ساخت که طالبان نه برای شریعت و نه برای افغانستان می‌جنگ، بلکه تمام سعی و تلاش گروه طالبان برگرفته از دساتیر و فرامینی است که از سوی دشمنان قسم خورده این مرز و بوم صادر می‌شود و آنان به مصابه کارگران مزد بگیر عمل می‌نمایند.
دوم اینکه تمام علمای جهان اسلام به جز چند ملای پاکستانی، جنگ در افغانستان را حرام دانسته و بر ختم فوری آن تاکید ورزیده اند، اما نادیده گرفتن این همه صداها و اعلامیه‌های علمای جهان اسلام از سوی طالبان نیز این را به اثبات می‌رساند که یا طالبان به خاطر خدا و اقامه شریعت به پا نه خاسته اند وگرنه ایستادگی در برابر علمای جید کشورهای اسلامی‌ خود عمل خلاف شریعت محسوب می‌گردد و یا اینکه گروه طالبان از شریعت برداشت نادرست دارند و این همان چیزی است که اغلب به آن اتفاق نظر دارند.
طوری از عملکرد طالبان دیده می‌شود، رفتار آنان در برابر خارجی‌ها و هموطنان افغان شان یکسان نیست، زیرا با خارجی‌ها که خود، آنان را کفار می‌دانند و حتی پل و پلچک و مکتب و مدرسه‌ای که با پول خارجی‌ها ساخته شده باشد را قابل نابودی دانسته و بر ویران ساختن آن فتوا و فرمان می‌دهند، سران این گروه با همین کفار تفاهمنامه امضا می‌نمایند و بر عدم کشتار شان تعهد می‌سپارند، ولی مردم افغانستان را از هر طریق ممکن می‌کشند و این عمل خود را جهاد (!) می‌نامند.
حالا پرسش اصلی این است که جهاد چیست و چه زمانی و با چه کسانی مشروعیت دارد، آیا جهاد با کفار لازم و واجب است یا با کسانی که عملاً کلمه می‌خوانند و تبعه کشور اسلامی‌اند؟! اینها سوالاتی است که با گذشت هر روز در اذهان عامه مردم برجسته می‌گردد و حقایق پشت پرده در رفتار طالبان و حامیان شان را نمایان می‌سازد.
یقین کامل داریم که طالبان اگر در آینده نزدیک به میز مذاکرات بین الافغانی باز نگردند و زمینه ختم جنگ و کشتار افراد ملکی را فراهم نسازند، نه تنها جامعه جهانی این عملکرد طالبان را جنایات جنگی دانسته و محکوم خواهند کرد که مردم در برابر آنان بسیج شده و نقاب از چهره طالبان و حامیان شان برخواهند داشت.

ممکن است شما دوست داشته باشید