روزنامه ملی انیس

وطن را بیشتر از این ویران نسازید

تشدید خشونت در افغانستان و ازدیاد تلفات ناشی از آن، نمایانگر این است که هنوز هم جنگ و خشونت به عنوان راهبردی دنبال می شود که می تواند سرنوشت صلح را تعیین کند، زیرا طالبان و حامیان آنان به این باور هستند که پیشروی در جبهات جنگ، امتیاز بیشتر در میز مذاکره را نصیب می کند، در حالی که جنگ علاوه بر تلفات انسانی و قربانی گرفتن از طرف های منازعه، عامل هزاران بدبختی دیگر مانند فقر، آواره گی، مهاجرت و… را به دنبال دارد که این پدیده های نامیمون در کشور با گسترش و ادامه جنگ به وضوح هویدا است.
مردم افغانستان بیش از چهار دهه به ویژه در بیست سال پسین شرایط سخت و دشوار را سپری کردند، جنگ و تهاجم های زیادی را نیز شاهد بوده اند، اما چیزی که به عنوان تجربه در ذهن و ضمیر باشندگان این سرزمین حک شده، این است که هیچ گروه و نیروی از راه فشار نظامی در افغانستان به قدرت نمی رسد، اگر رسیده باشد، زود گذر، مقطعی و زوال را تجربه کرده است.
بناءً با اعلام و آغاز خروج نیروهای خارجی از افغانستان، تبلیغات گسترده و کاذب رسانه هایی حامی طالبان، سبب مارش و سفر بری هزاران جنگجوی وابسته به طالبان از آن سوی خط فرضی دیورند به خاک افغانستان گردید، هرچند در نخست با این همه هیا هویی رسانه یی و تبلیغاتی که از سوی حامیان طالبان دنبال می شد این گروه توانست چندین ولسوالی را تصرف کند، اما به محض اینکه در شماری از ولسوالی ها مسلط شدند، چنان جنایت قبیح از خود به نمایش گذاشتن که قلم از تحریر و زبان از اقرار آن عاجز است و در فرهنگ اسلامی و ملی ما نیز هرگز جا ندارد، اما با تأسف ایجاد چنین شرایط، خیال باطلی را برسر طالبان و حامیان آنان تقویت کرد که می شود از راه فشار نظامی به قدرت رسید.
از این رو علاقه مند هیئت مذاکره کننده طالبان نسبت به راه حل مسالمت آمیز قضیه افغانستان از راه مذاکره و مفاهمه، کاهش یافت، این هیئت میز مذاکره را به نحوی ترک و به سفرهای منطقه یی بخاطر تقویه بنیه مالی و مشروعیت سیاسی پرداخت و قضیه افغانستان را از راه جنگ تقریباً حل شده پنداشتند و با پشت کردن به توافقنامه دوحه که میان این گروه و امریکاییان به امضا رسید، به شهر های بزرگ هجوم آوردند، اما مقاومت و ایستادگی مردم افغانستان در برابر حمله های پیهم طالبان در حمایت از نیروهای ملی امنیتی و دفاعی کشور، خواب از چشمان طالبان و حامیان آنان را ربود و برنامه های از قبل طرحه شده را نیز در هم فشرد، هرچند نیروهای ملی امنیتی و دفاعی کشور امروز علاوه بر داشتند سلاح و تجهیزات مدرن زمینی و هوایی با روحیه بلند اسلامی و ملی نیز ملبس اند، اما حمایت و پشتیبانی نیروهای خیزش مردمی از نظامی کنونی در حقیقت پیام واضحی را به طالبان و حامیان منطقه یی و بین المللی آنان رساند که مردم افغانستان تغییر رژیم را از مسیر انتخابات پذیرفته و قطعاً نظامی که از راه زور و فشار نظامی به قدرت برسد را نمی پذیرند که حمله های اخیر طالبان در شهر های بزرگ مانند جوزجان، فیض آباد، تالقان، لشکرگاه، قندهار، هرات وایستادگی مردم در پهلوی نیروهای امنیتی گواهی این حقیقت است.
بناءً کسانی که فکر می کنند از راه فشار نظامی به سرنوشت مردم افغانستان حاکم می شوند و جنگ را به عنوان راهبردی دنبال می کنند، تاریخ و رویداد های دو دهه قبل از امروز را مرور نمایند و بیشتر ازاین خانه و کاشانه خویش را به دست خود ویران نسازند با اعمالی که کماشته گان استخبارات منطقه انجام می دهند، دشمنی را میراث زشت به نسل های بعدی به میراث نگذارند.

ممکن است شما دوست داشته باشید