روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

مذاکرات دور ششم  نمایندگان طالبان وامریکا آیا نتایج مثبتی را در پی داشت؟

مذاکرات دور ششم نمایندۀ ویژه وزارت خارجۀ امریکا با نمایندگان طالبان در دوحه روزنۀ جدیدی گشوده و امیدوارهای را بوجود آورده است که ادامۀ این مذاکرات گرهی از مشکلات مردم این سرزمین  را باز کند و نقشۀ راه را برای دست یابی به صلح و ثبات در این کشور مشخص سازد. طالبان اظهار داشتند که در این دور مذاکرات، هردو طرف توانسته اند به پیشرفت هایی دست یابند. جای دارد که گفته شود در دوره های قبلی مذاکرات، شروطی برای قطع جنگ در این کشور بین هردو طرف گذاشته شده بود که در این دور طرفین مذاکره کننده روی مواد و شرایط پیشنهادی توافق کردند. اما به گفتۀ نمایندۀ ویژه ای وزارت خارجۀ امریکا؛ آقای زلمی خلیلزاد، هرچند پیشرفت هایی در این دور مذاکرات وجود داشته است، اما این مذاکرات نمی تواند برای قطع جنگ در افغانستان و دست یابی به صلح در این کشور کافی باشد، زیرا ، ادامۀ در گیری های کنونی میان نیرو های طالبان و نیروهای امنیتی افغان نشان دهندۀ آن است که تا هنوز راه رسیدن به صلح در افغانستان طولانی است و هنوز هم باید برای دست یابی به صلح در این کشور کارهای زیادی صورت گیرد. گفته شده است که در این دور مذاکرات طرفین روی خروج نیروهای امریکایی از افغانستان در یک چهارچوب زمانی مشخص، آتش بس میان طرف های درگیر و استفاده نشدن از خاک این کشور برضد منافع امریکا توافق کردند. اما، آگاهان امور براین باور اند که برای اطمینان خاطر لازم است که طرفین در گیر ابتدا روی برقراری آتش بس توافق نمایند و بعداٌ روی سایر پیشنهادات و شروط به توافق برسند. همین گونه، آگاهان امور نیز براین باور اند تا زمانی که زمینه برای آغاز مذاکرات مستقیم میان نمایندگان طالبان و حکومت افغانستان مساعد نگردد، ادامۀ این مذاکرات بدون حضور نمایندگان حکومت افغانستان نمی تواند در هیچ کشوری سازنده باشد. زیرا جادۀ صلح یک طرفه نمی باشد، بنابراین برای دست یابی به صلح رضایت وحسن نیت  طرفین شرط حتمی است. همین گونه ، بسیاری از آگاهان سیاسی از ادامۀ این مذاکرات در پشت در های بسته میان نمایندگان طالبان و نمایندۀ ویژه ای وزارت امورخارجۀ امریکا در دوحه اظهار نگرانی می‎کنند و اظهار می دارند که نتایج این مذاکرات باید با مردم و حکومت افغانستان شریک ساخته شود، زیرا تنها باشندگان این سرزمین اند که از ادامۀ جنگ های خانمانسوز درد می کشند و تداوم این جنگ ها تا کنون توانسته است از میان آنها قربانی زیادی بگیرد. از این رو، حق مسلم آنهاست که از نتایج این مذاکرات باخبر شوند تا ببینند که روی سرنوشت و حق آنها در پشت در های بسته چه معاملات پنهانی صورت می گیرد. مردم افغانستان این را از خود می پرسند اگر ادامۀ این مذاکرات میان نمایندگان طالبان و نمایندۀ ویژه ای وزارت خارجۀ امریکا امیدوار کننده است، پس چرا برای قطع جنگ و دست یابی به صلح،  طالبان دست از جنگ نمی کشند و به برقراری آتش بس تن در نمی دهند؟ اما با تأسف باید گفت که تا کنون مردم این سرزمین که قربانی اصلی این جنگ های خانمانسوز اند نتوانسته اند پاسخ خود را بیابند. جای دارد که گفته شود تا هنوز مردم افغانستان به ادامۀ این گفتگو ها چندان امیدوار نمی باشند، زیرا تا هنوز در عمل کدام گام ارزنده و سازنده ای که بتواند برای شان ملموس باشد؛ برداشته نشده است ، از این رو هنوز هم در چهرۀ های آنها غبار از جنگ و خشونت دیده می شود و به آیندۀ روشن فرزندان خود چندان امید وار نمی باشند.  بنابراین، لازم است که نمایندۀ ویژه ای وزارت امورخارجۀ امریکا برای خاموش ساختن آتش  جنگ در این کشور و جلوگیری از کشته شدن افراد بیگناه، اطفال و زنان افغان تلاش بیشتری را به خرج دهد تا بتواند از هر راه ممکن طالبان را وادار به این سازد که دست از خشونت کشیده و به برادرکشی و خونریزی در این کشور خاتمه دهند و راه مصالحه را در پیش گیرند.اما متأسفانه دیده می شود که تا کنون جامعۀ بین المللی بالای کشورهای حامی تروریزم آن چنانی که لازم است فشارهای بیشتری را وارد نکرده است تا آنها از حمایت مالی و تجهیز این گروه در افغانستان دست بردارند و در نتیجۀ گروه طالبان با از دست دادن حامیان مالی خود مجبور به این گردند که سلاح خود را بر زمین گذاشته ، راه مصالحه  و آشتی را در پیش گیرند. آگاهان امور براین باور اند تا زمانیکه که منابع مالی و تسلیحاتی این گروه قطع نگردد، این گروه می تواند بعنوان یک نیروی قدرتمند در داخل افغانستان به جنگ با نیروهای امنیتی کشور ادامه دهد. بنابراین، تنها راهی که می تواند باعث کند شدن ماشین جنگی این گروه در افغانستان گردد، همانا قطع کمک های مالی وتسلیحاتی به این گروه می باشد. جای دارد که گفته شود قطع کمک های مالی و تسلیحاتی به این گروه تا حدودی می تواند از شدت جنگ و خونریزی در این سرزمین  بکاهد و به این ترتیب می توان با قطع منابع مالی و تسلیحاتی این گروه از کشته شدن افرادی بیگناه در این سرزمین جلوگیری کرد. از این رو، می توان گفت که قطع منابع مالی و تسلیحاتی گروه طالبان از هر راه ممکن می تواند برای دست یابی به صلح و رسیدن به یک توافق سیاسی میان طرفین در گیر مؤثر واقع گردد. اما سردادن شعار صلح یک طرفه و تشدید بخشیدن جنگ از سوی طرف مقابل نمی تواند برای دست یابی به صلح چندان کمک کند. بلکه برای دست یابی به صلح لازم است طرف های درگیر از خود حسن نیت نشان دهند و اولین حسن نیت آنها قطع جنگ و برقراری آتش بس دایمی در تمام جبهات نبرد است که باید طرفین درگیر به این تن در دهند و برای دست یابی به صلح باید از خود گذری نشان دهند. اما متأسفانه تا هنوز دیده می شود که طرفین درگیر روی برقراری یک آتش بس فوری در تمام جبهات نبرد توافق نکرده اند و هنوز هم به ادامۀ حملات خود بالای یک دیگر ادامه می دهند که این می تواند نشان دهندۀ اوج تشنج و خشونت در این سرزمین باشد.

عبدالحلیم باخرد

ممکن است شما دوست داشته باشید