روزنامه ملی انیس

محمد اشرف غنی: ما طرح، برنامه و نقشۀ راه برای صلح داریم اما کلید جنگ در اسلام آباد، کویته و راولپندی است

محمد اشرف غنی رئیس جمهور می گوید که حکومت برای صلح برنامه و نقشۀ راه دارد، اما کلید جنگ افغانستان در پاکستان است گفتگو های نمایندگان امریکا و طالبان در سطح ملی و بین المللی با بگو مگو های زیادی همراه است .

با آنکه نمایندگان دو طرف از پیشرفت در این گفتگو ها سخن می گویند مگر مردم افغانستان بر وضاحت بخشیدن آن تأکید دارند و سیاسیون هم آن را پر از ابهام می دانند

مشکل در این است که در چند دور گفتگو ها ،نمایندگان دولت افغانستان که تمثیل کننده اراده مردم است و یک طرف اصلی قضیه است حضور نداشته است و طبعاً نمی تواند خود را مکلف به اجرای مواد و یا مواردی بداند که در غیاب آن فیصله شده است.

موضع گیری مردم و دولت افغانستان در برابر مذاکرات دوحه واضح و تعریف شده است.

رئیس جمهور کشور روز گذشته در نشستی  که در باره صلح و حکومت داری با شرکت حدود دوهزار جوان در کابل برگزار شده بود سخن می گفت، واضح کرد: «ما طرح، برنامه و نقشۀ راه برای صلح داریم، اما کلید جنگ در اسلام آباد، کویته و راولپندی است.»

او گفت: ( هیچ فرد مسئول حق ندارد که بالای انتحار جمعی افغانستان صحه بگذارد و به گفتۀ او  در این مرحله حساس نمایندگی کردن از منافع ملی، تدبیر و حوصله می‌خواهد.

به گفتۀ رئیس جمهور، تجارب جهانی نشان داده است که پنجاه درصد پیمان‌های صلح به جنگ شدیدتر مبدل شده است نیاز است تا هدف صلح دوامدار از سوی مردم مورد تأیید قرار گیرد و صلح باید در روز روشن و به ارادۀ ملت انجام شود. مذاکرات حکومت با طالبان بدون قید و شرط است، اما صلح حکومت شرایط دارد.

محمد اشرف غنی گفت: طالبان باید هم به ارادۀ مردم افغانستان احترام کنند و مسئولیت او نگهداری از عزت مردم افغانستان است.شرایط دولت افغانستان برای اعاده صلح در کشور واضح است  (رعایت قانون اساسی ، حفظ ارزش های ملی و احترام به وحدت ملی و تمامیت ارضی این کشور )  این مسایل است که باید در هربحث و گفت و گو رعایت شود و در هیچ بحث نمی توان روی آن از در معامله پیش آمد .

در حالی که کشور هایی تلاش دارند تا طالبان را به عنوان یک معضل داخلی معرفی کنند و از مسیر این گروه به اهداف راهبردی شان در افغانستان و منطقه برسند مگر مردم افغانستان معضل کشور شان را ناشی  از رقابت های بیرونی میدانند که باید در یک اجماع منطقه یی و فرا  تر از آن حل شود امروز حرف از توافق امریکا با طالبان است در حالی که  توافق مبهم امریکا و طالبان از مسیر پاکستان میسر شده است  که بدون شک نمی تواند ثبات سیاسی و نظامی را در افغانستان یقینی کند.

مشکل در این است که کشورهای زیادی اند که منافع شان‎را در افغانستان جستجو می کنند برخی از این کشور ها اهداف پلید و دراز مدت  در افغانستان  و منطقه دارند که بیشتر از مسیر پاکستان وارد عمل می شوند در حالی که کشور هایی هم اند  که موجودیت گروه های هراس افگن در افغانستان را عامل بی ثباتی برای شان می دانند که میتوان این نگرانی ها را نگرانی های مشروع دانست روی همین دلیل است که قضیه افغانستان به یک رقابت نفس گیر و پیچیده  کشور های بیرونی تبدیل شده است  امروز تروریستان از کشور های متعدد منجمله کشور های آسیای میانه در کنار طالبان اند  که در آینده میتوانند امنیت کشور های شان را با تهدید مواجه سازند.

کشور هایی اند که یا از توافق با طالبان و یا هم از تأمین رابطه با این گروه دلخوش کرده اند در حالیکه مفکوره بدیل طالبان ( داعشی ها ) هنوز زنده اند.

شاید کشور و یا کشور هایی تلاش داشته باشند که طالبان را از صحنه نظامی دور کنند و آنها را وارد روند سیاسی و یا حکومت کنند  با  این کار ، می شود سایر گروه های تروریستی مانند داعش را مهار کرد؟

معضل افغانستان  پیچیدگی های فراوان دارد  که هم زمان با منافع متضاد و متفاوت کشور های دور و نزدیک گره خورده است  آیا تعهد و تضمین طالبان که برای امریکا داده اند و دیگر افغانستان تهدیدی برای امریکا نخواهند بود کشور های دیگر را که در افغانستان  اهداف متضاد ومتناقضی  دنبال می‎کنند قناعت داده می تواند ؟

بهتر است که مشکل افغانستان در یک اجماع بزرگتر که در آن منافع ملی افغان ها و آینده با ثبات سیاسی  کشور شان  تعریف شود و منافع مشروع کشور های دیگر هم رعایت شود  حل شود و این زمانی میسر شده می تواند که روند صلح در افغانستان ، کاملاً افغانی شود و بیرونی ها تنها نقش تسهیل کننده خود را داشته باشند نه سفارش دهنده  و دکته کننده.

ا-ب

ممکن است شما دوست داشته باشید