روزنامه ملی انیس

ضرورت اجماع منطقوی در تسهیل پروسه مذاکرات بین الافغانی

رفع منازعه و تأمین صلح در کشور یا از طریق مفاهمه و گفتگو ها بین طرفین صورت می گیرد و یا از طریق توسل به فشار های نظامی و جنگهای مستمر و دوامدار بعضی از طرفین به این عقیده اند که یگانه راه قطع مذاکرات و به توافق نرسیدن، همانا فشار وارد نمودن نظامی بالای گروههای درگیر که منجر به گفتگو و مذاکرات سیاسی خواهد شد. و جانب مقابل در چنین حالات به فکر این اند که پیروزی قطعی از آنهاست و حتا یک قدم از خواسته های شان کنار نرفته و در تداوم جنگ فکر می کنند.
مثلاً جانب مقابل دولت چنین استدلال و پافشاری دارند که تا آخرین سرباز خارجی از افغانستان را ترک نکنند، ایشان از لیست سیاه حذف نشوند، زندانیان آنان تا به صورت کل از بند رها نشوند در پروسه مذاکرات اشتراک نخواهند نمود. خواست دیگر طالبان پیاده سازی اهداف ایدلوژیک و ایجاد امارت اسلامی می باشد. در پهلوی آن نظر دولتمردان و سیاسیون جمهوری اسلامی افغانستان، ترک مخاصمه، اعلان آتش بس دایمی وقطع جنگ های نظامی، بعد از مذاکرات بین الافغانی و حتا جنگ های مطبوعاتی و تبلیغاتی تمکین به قوانین نافذه بخصوص قانون اساسی و تداوم جمهوری اسلامی افغانستان می باشد. در خلال مذاکرات بین الافغانی در محو کامل تضاد اندیشه که یکی از واجیب و خواست های دو طرف متخاصم است، مطرح شود و تمام اندیشه ها بر مبنای قرآن و سنت و خواست جامعه مطرح گردد البته تا زمانی که چنین خواست از جانب طرفین پذیرفته نشود، پروسه مذاکرات و آوردن صلح سراسری در کشور امکان پذیر نخواهد بود. تجارب به اثبات رسانیده است که تکرار پروسه صلح و قطع جنگ نظامی در دو مقطع زمانی، نتایج خوبی را نشان خواهد داد. رفع اشتباه طالبان با رفتن خارجیها از کشور و فکر سقوط دولت در چنین حالات و فکر دولتمردان و سیاسیون کشور با وارد نمودن فشار نظامی بالای مخالفان دولت و وارد شدن آنان به مذاکره، این مفکوره در تداوم جنگ و استمرار خشونت در افغانستان منتهی خواهد شد. به هر صورت برای اینکه پروسه مذاکرات بین الافغانی به صورت خوب و بهتر آن به راه بیفتد، در قدمه نخست ایجاب و طرح یک میکانیزم درست و اصولی را می طلبد تا روحیه آشتی ملی بین طرفین منازعه ایجاد شود و در قدمه بعدی با اجماع ملی و بین المللی با وساطت ایالات متحده امریکا و کشور های ذیدخل در قضایایی افغاسنتان، به خصوص کشور های اسلامی همسایه وسایر کشور های هم مرز با افغانستان پروسه مذاکرات بین الافغانی را به ثمر خواهند رسانید. در مورد تشکیل میکانیزم برای متقاعد کردن کشور های ذیدخل به خصوص کشور های همسایه تفاهم کلی باید بودجود آید که در دامن زدن به آتش جنگ در افغانستان، خود شان نیز مصون خواهد بود و باید متقاعد ساخته شوند که صلح به نفع آنهاست. در این صورت، کشور های بزرگ و تأثیر گذار در متقاعد کردن طالبان، رول بس مهم و ارزنده ایفا خواهند کرد. در اخیر از سازمان ملل متحد، کشور های غربی و مقتدر و کشور های همسایه تقاضا می گردد تا قضایایی مغلق و پیچیده افغانستان را پشتیبانی از راه حل سیاسی و از آن حمایت نمایند به حقوق افغانها در مورد تصمیم گیری نسبت به آینده کشور شان احترام گذارند که مسلماً تحقق این راه، برای رسیدن به صلح سراسری در افغانستان منجر خواهد شد.سید محمد راد

ممکن است شما دوست داشته باشید