روزنامه ملی انیس

صلح و ثبات نیاز مبرم باشندگان این سرزمین است

صلح و ثبات نیاز مبرم باشندگان این سرزمین است، زیرا در طی چندین دهه دیده شده است که تنها مردم افغانستان اند که بهای این جنگ را می‎پردازند که هیچ فایدۀ برای آنها نداشته و صرف یک جنگ فرسایشی، تحمیلی و نیابتی است. این جنگ در طی چندین دهه توانسته است قربانی زیادی از میان باشندگان این سرزمین به شمول زن، مرد، طفل بگیرد از این رو، گفته می‎توانیم پیش از هر کشور یا ملت دیگری باشندگان این سرزمین اند که خواهان قطع آتش جنگ و ختم جنگ های خانمانسوز در این سرزمین اند و برای تضمین یک آیندۀ روشن برای فرزندان خود خواهان آمدن صلح و آرامش در این کشور اند.

 این که چه وقت واقعاً صلح در این کشور تأمین خواهد شد، امرزو این مسئله  از واقعیت به یک آرمان تبدیل شده است. زمانی که  به  هر گوشه و کنار این سرزمین سربزنید در میان توده های مختلف  و طیف های گوناگون مردم  این سرزمین قرار گیرید  اگر به سیمای هریک آنها نگاه کنید، غبار خستگی از درد و غم را مشاهده خواهید کرد که این غبار خستگی ناشی از دردی است که کسی برادر  کسی فرزند، کسی پدر  کسی مادر، مادری پسر  مردی همسر و زنی شوهر و نزدیکان خویش را از دست داده اند.

جای دارد که گفته شود با دوام جنگ در این کشور دیده می شود که هرروز به تعداد معلول  ، کشته و بیوه، یتیم  معتاد و بی سرنوشت افزوده می شود. تنها این بیگانگان اند که با کشت تخم نفاق در میان ما افغان ها سود می برند و ما هستیم که رنج تنهایی و بی‎کسی را می کشیم  بنابراین  گفته می توانیم که پیش از هر کشور و ملت دیگر ما خواهان ختم جنگ و تأمین صلح و امنیت در کشور مان هستیم. صلحی که بدون حضور نمایندگان دولت و ملت افغانستان که قربانی اصلی چندین دهۀ جنگ در این سرزمین اند بیاید  نمی‎تواند صلح واقعی باشد. هرچند رسانه های غربی این خبر را منشتر ساخته اند که ایالات متحدۀ امریکا و گروه طالبان بر سر کاهش خشونت ها در طی یک هفته موافقت کرده اند که کاهش خشونت ها شامل منفجر نکردن ماین های کنار جاده، انجام ندادن حملات انتحاری و راکتی است و گفته می شود که این توافق نامه در طی ده روز به امضاء خواهد رسید. هم چنان یکی از مقامات گروه طالبان که نخواست نامش افشا شود به رسانه ها گفته است در روز دهم ماه مارچ مذاکرات بین‎الافغانی برنامه ریزی خواهد شد.

گفته می شود در صورتیکه مواد مندرج در این توافق نامه از سوی طرفین عملی گردد
نیروهای خارجی از این کشور خارج خواهند شد. همین گونه یک منبع مربوط به این گروه اظهار داشته است که در آخر ماه حوت سال روان تعدادی از زندانیان این گروه از بند رها خواهند شد. گفته می‌شود که آلمان و ناروی میزبان گفتگوهای بین‎الافغانی خواهند بود.

دیده شود که بعد از امضای این موافقت نامه، آیا طرفین گفتگو کننده به عملی ساختن مواد مندرج در آن خود را مکلف  می دانند یا خیر؟ این پرسشی است که پاسخ آن با گذشت زمان واضح خواهد شد. همان گونه که در فوق تذکر یافت، گفتگوهای بین‎الافغانی در دهم ماه مارچ سال روان آغاز خواهد شد،اما تا هنوز معلوم نشده است که چه کسانی در این گفتگوها به نمایندگی از دولت افغانستان، احزاب سیاسی جامعۀ مدنی  زنان و قربانیان جنگ اشتراک خواهند کرد. تا اکنون فهرست افراد اشتراک کننده در گفتگوهای بین‎الافغانی به رسانه ها شریک ساخته نشده است. همین گونه، وزارت دولت در امور صلح نیز از فرستادن یک هئیت همه شمول که در آن همه اقشار جامعه حضور داشته باشند خبر داده است. هم چنان رهبران احزاب و جریان های سیاسی به هدف دست یابی به صلح طرح هایی را مطرح ساخته اند، اما در این طرح ها که از سوی رهبران حکومت و جریان های سیاسی به هدف تأمین صلح در این کشور ارائه شده است، تفاوت های زیادی دیده میشود، درصورتی که از این طرح ها یک طرحی که بتواند نظر همه جوانب در آن سهیم باشند، ارائه گردد، می‎توان گفت به هدف تأمین صلح در کشور میان رهبران جریان های سیاسی و حکومت یک دیدگاه واحد بوجود آمده است، اما متأسفانه تا هنوز رهبران حکومت و جریان های سیاسی نتوانستند به این توافق دست یابند دیدگاه های متفاوت را در مورد صلح دارند. این تفاوت دیدگاه در میان رهبران جریان های سیاسی و حکومت یک پراگندگی و چندپارچگی را نشان می‎دهد و این برخورد سلیقه‌یی نسبت به مسایل بزرگ ملی باعث می گردد که ما نتوانیم به یک هدف مشترک و خواست همه صلح و ثبات در این سرزمین است دست یابیم. حالا دیده شود که مراحل بعدی که قرار است بعد از امضای موافقت نامه طی شود مانند؛ خروج نیروهای خارجی از افغانستان  برگزاری گفتگوهای بین‌الافغانی در آلمان یا ناروی چه نتایجی را در پی خواهد داشت و چگونه خواهد توانست در راستای دست یابی طرفین توافق مثبت و ارزندۀ تلقی شود.

عبدالحلیم باخرد

ممکن است شما دوست داشته باشید