روزنامه ملی انیس

صلح درافغانستان نبایدقربانی سیاست های منطقه گردد

از آن جا که دین اسلام دین جامع و خاتم ادیان الهی است برای تمام شئون زندگی اعم از زندگی فردی، اجتماعی و. . . دارای برنامه است؛ از جمله مسئله حقوق بشر؛صلح و چالش های آن در جامعه امروز این مسئله با به رسمیت شناختن حقوق انسان و کرامت وی نمایان می شود

اولین حقوق بشری که در اسلام مطرح و حائز اهمیت است، حق حیات وزندگی درفضای صلح وامنیت می‌باشد، چون تمام حقوق، به حیات انسان تعلق دارد یعنی جان و حیات انسان محترم و کسی حق تعرض و تعدی به آن را ندارد.  در باور و عقیده اسلامی انسان تا حدی محترم و ارزشمند است که ازدایره خودشناسی بیرون نگرددزیرا فلسفه وجود هستی به خاطررفاه انسان است.

بناءً کشورهای اسلامی می باید به این موضوع اهمیت زیادی بدهندوتلاش شودتاکشورها درکنارهم ازروابط خوب وحسن همجواری برخوردارباشند وباکمک یکدیگردرفضای صلح وامنیت زندگی کنند.

ازهمین رو حکومت وحدت ملی بادرک والا ازفرامین الهی پیوسته تلاش کرده است ، به خصوص رئیس جمهورکشور تاکیدنموده است.

“به گونه واضح باید به این پی ببریم که در پروسه صلح برخی موانع وجود دارند و این موانع باید سبب این نشود که ما به هدف خود نرسیم  هر قربانی که از دولت و به گونه خاص از من ضرورت باشد از آن دریغ نخواهیم کرد به افغانهایی که حالا زندهاند و آنهایی که تا هنوز به دنیا نیامدهاند تعهد میدهم که صلح میراث حکومت وحدت ملی خواهد بود.”

علاوه براین شرکای بین المللی به خصوص ایالات متحده امریکاتلاش های زیادی را برای تامین صلح وپیشرفت هرچه خوب ترپروسه صلح زلمی خلیلزاد نماینده وزارت خارجه آن کشوربرای مذاکره وگفتگو با طالبان را معرفی کرد  موصوف نیزبه گفتگو های صلح خوش بین بوده وگفته است که این گفتگوها نزدیک است به نتیجه برسدومردم افغانستان شاهد کشوری به دورازتهدید های امنیتی وایجادیک فضای مملو ازصلح خواهندشد.

اما جالب توجه این است که باحضورامریکا درافغانستان کشورهای همسایه  خود را درمعرض خطردیده ویا دشمنی که با امریکا دارندتلاش می کنند تا امریکا دربرنامه هایش دراین کشورناکام بماندوصلح یکی ازاهداف عمده امریکا درافغانستان است باید به بن بست کشانیده شود..

اخیراًوزیرخارجه ایران گفته است که آینده‌ی دولت افغانستان بدون نقش طالبان ناممکن است اما طالبان نباید نقش شان برجسته باشد. او گفته است اینکه به گروه طالبان در آینده در دولت نقش داده شود، باید مردم افغانستان در مورد آن تصمیم بگیرند.بدون شک این گونه اقدام کشورایران علیه افغانستان بی پیشینه است ودرواقع واضحاْ اعلام دشمنی کرده است ومعلوم می گردد که بافشارهای امریکا برآن کشورومقاومت ایران دربرابرامریکا؛ ایران ازسال ها بدینسوبا تمویل طالبان دشمنی اش را با حکومت ومردم افغانستان دوام داده است که به شرح این گفته ها ظریف به طالبان رسمیت قایل شده است.

معاون سخنگوی رئیس جمهور کشور در واکنش به گفته‌های وزیر خارجهٔ ایران گفته است که مقام‌های وزارت خارجه ایران این روزها در نقش سخنگویان طالبان عمل می‌کنند، وی در فیسبوکش نوشته است که بهتر است ایران به جای شنیدن صدای طالبان، صدای مخالفان سیاسی‌اش از جمله میرحسین موسوی یا مهدی کروبی را بشنود.

همزمان با این، معاون سیاسی وزارت خارجه افغانستان در واکنش به گفته‌های اخیر جواد ظریف، گفته است که پیشنهاد شامل ساختن گروه‌های مسلح در نظام کشور خلاف “تمام موازین دیپلوماسی و مداخله‌ی صریح در امور کشور پنداشته می‌شود”.

معاون سیاسی وزارت خارجه افغانستان در تویتر نوشته است که “وزارت خارجه افغانستان اذعان می‌دارد که هرگونه روابط خارج از چارچوب تعاملات دولتین با طالبان باعث تضعیف روابط دو کشورخواهد شد”.

حکومت افغانستان بارها از کشورهای همسایه و منطقه خواسته است که روابط خود با افغانستان را دولت محور بسازند و در چارچوب سیاستهای دولت افغانستان، روابط خود را تنظیم کنندکه حتااین گفتگو بامقامات ایرانی ووزیرخارجه آن کشورصورت گرفته است. وزیرخارجه ایران نیزباتایید این گفته های حکومت وحدت ملی گفته است که بدون حضورومشوره با حکومت وحدت ملی درامورداخلی افغانستان اقدامی نخواهد کرد. معلوم میگردد ایران نیزدرگفته های خود همانند پاکستان صادق نمانده است.

در واقع افغانستان برای برخورد با مداخلات منطقه‌ای، مخصوصاً پاکستان، از ورود نیروهای فرا منطقه‌ای استقبال کرد. تاباتروریست پروران منطقوی که تهدید بزرگ به جهان به خصوص کشورهای منطقه است یکجا مبارزه کنند.

در آغاز، اکثر سیاستمداران و نخبگان افغانستان، با یک وحدت نظر و عملکرد تاریخی، توانستند با استفاده از فرصت، پای آمریکا، متحدانش و کشورهای منطقه را برعلاوه امنیت به عرصه‌ توسعه افغانستان نیز بکشانند.

یکی از نیازمندی‌های جنگ با تروریزم و برنامه های توسعه‌ای افغانستان، تاسیس و استحکام روابط سیاسی و دیپلوماتیک بین افغانستان و جهان بود که منتج به گشایش تعداد زیادی از نمایندگی‌های سیاسی و کنسولی دو جانب در کابل و پایتخت های جهان شد.

اما با آن هم کشورهای همسایه همانطورکه ازگفته هایشان معلوم می شود با حمایت ازگروه های هراس افگن سدبرنامه های توسعوی وپیشرفت حکومت وحدت ملی گردیده اند. این تلاش آنان برای نارضایتی شان ازحضورامریکادرافغانستان وکوتا نگری آنان نسبت به یک افغانستان متعهد؛ مترقی وخارج ازدغدغه های امنیتی بوده است.

حالادیده می شود نیروهای خارجی به تدریج افغانستان را ترک خواهندگفت؛ با خروج نیرو های خارجی افغانستان با حفظ روابط فرا منطقه‌ای، نیاز بیشتر به زیست مسالمت آمیز با کشور های منطقه دارد. اما در میان مدت و در غیاب یک چتر امنیتی و سیاسی فراگیر منطقه‌ای که بتواند امنیت و ثبات افغانستان را در برابر تهدیدات بیرونی تضمین کند، روابط راهبردی فرا منطقه‌ای صادقانه است، افغانستان می تواند با استفاده ازروابط مسالمت آمیزدرپرتوقانون بین الملل به توسعه وشگوفایی دست یابداما حکومت وحدت ملی همواره تلاش کرده تا روابط خوب با شورهای منطقه داشته باشد ، اماکشورهای منطقه به خصوص ایران وپاکستان است که فقط با جستجوی منافع خویش وبدون درنظرداشت حسن همجواری برخلاف عمل کرده اند.

اما امروزه مردم افغانستان با تمام معنی دوست ودشمن را شناخته اندودشمنان قسم خورده این سرزمین بدانندکه مردم این کشوربا عهدوهمدیگرپذیری بدون درنظرداشت سمت وسود رکناریکدیگراستاده اندوهیچ قدرت بیرونی نمی تواندمانع صلح خواهی، خودکفایی ورسیدن به توسعه همه جانبه این کشورگردد.

پویا

ممکن است شما دوست داشته باشید