روزنامه ملی انیس

صلح از رؤیا تا واقعیت

سالهاست که مردم افغانستان به امید تحقق صلح و ثبات دایمی در کشور و هیاهو برای آن ولو از هر جانبی که بوده است، رؤیاپردازی نموده و به دنبال سراب ها دویده اند، اما هرچه تلاش می ورزند، گویی واژه صلح با آنان سر سازگاری نداشته و از آنها فراری است.
واقعیت این است که چهار دهه جنگ داشته های مادی و معنوی این سرزمین را صدمه زده، مزارع و کشتزارها را ویران و از همه مهمتر کمر باشندگان افغانستان را خمیده است. در این مدت طولانی جنگ و نابسامانی که اغلب منشأ و ریشه بیرونی دارد، ملیون ها شهید، معلول، مفقود، آواره و سرگردان به جا گذاشته است و هزاران بیوه، یتیم، سوگوار و درد دیده را در کوچه ها و پسکوچه های شهر و دیار ما به یادگار گذاشته است که دل هر بیننده را آب و چشم هر قسی القلبی را نمناک می سازد.
اما هزار افسوس که طرف‌های جنگ به ویژه در ۲۰ سال پسین همه این نابسامانی ها و دربدری ها را نادیده گرفته و برای منفعت فردی یا گروهی خویش تلاش می ورزند و حتی در این اواخر که هیئت های دو طرف به خاطر راه اندازی مذاکرات بین الافغانی در شهر دوحه پایتخت قطر گردهم آمده اند و این موضوع باعث دلگرمی و امیدواری زیادی نه تنها در افغانستان که در سطح منطقه و جهان در مورد تأمین صلح و ثبات در این کشور گردیده بود، با گذشت هر روز به جای اینکه به برقراری آتش بس و عدم خشونت و زمینه ساز تامین صلح و ثبات پایدار گردد، تنور زور آزمایی ها در میدان نبرد را بیش از هر زمان دیگر گرم تر ساخته است.
در حالی که دیگر زمان زورآزمایی و رزم آرایی نظامی به پایان رسیده است و در روزگاری که ما به سر می بریم، یگانه وسیله‌ای که سبب پیروزی در هر میدانی می گردد، همانا زبان گفتگو و مدارا است، پس چه خوب است که فرصت پیش آمده را غنیمت شمرده با همدیگر از در گفتگو و مذاکره وارد شویم تا دست کم زمینه ساز تطبیق و توسعه فرهنگ همدیگر پذیری و از خود گذری باشیم، نه اینکه برای منافع زودگذر دنیا به روی یکدیگر اسلحه برداریم و در این میان از هیچ قساوتی فروگزار نکنیم.
روند گفتگوهای صلح همزمان با تشدید جنگ به سود هیچ یکی از افغانها نیست، زیرا از یکسو تشدید جنگ و ناامنی سبب کشتار مردم ملکی و بی دفاع می گردد و از سوی دیگر زمینه ساز بی اعتمادی، بدگمانی و بزرگ سازی فاصله ها می شود، برعکس مردم از گروه طالبان انتظار دارند و تأکید می ورزند که اگر طالبان واقعاً به پروسه صلح باور دارند و راه رسیدن به صلح دایمی را گفتگو و مذاکره می دانند، هرچه زودتر به خشونت ها نقطه پایان بگذارند، تا مردم بدانند که این گروه تافته جدا بافته از افغانستان نیست.
آگاهان سیاسی نیز به این باور اند که فرصت های پیش آمده نباید از دست برود و از هردو طرف می خواهند تا نگذارند تجربۀ گذشته یکبار دیگر تکرار شود. طوری که خلیلزاد می‌گوید: «متأسفانه پس از خروج نیروهای شوروی از افغانستان رهبران این کشور مسئولانه یا عاقلانه عمل نکردند و به جای همکاری و توافق روی یک راهکار سیاسی برای کشورشان، جنگ داخلی را آغاز کردند.»
خشونت ها در حالی در ولایات مختلف کشور افزایش یافته است که بیش از ده روز است هیئت های دو طرف برای آغاز گفتگوهای بین الافغانی در دوحۀ قطر نتوانسته‌اند که اختلاف‌ها بر سر کارشیوۀ آغاز مذاکرات بین الافغانی به توافق نهایی دست یابند.

ممکن است شما دوست داشته باشید