روزنامه ملی انیس

شورا و انتخابات دو اصل بنیادین دولت اسلامی

 

محمد شریف پاکرای

بخش دوم

بلکه اصلی از اصول دین و مقتضی سنت خلافت انسان، یعنی باز گذاشتن قدرت ربانی به بندگان است.(۱۱)از همین جاست که شورا ستون فقرات قدرت و حاکمیت امت و رکن بنیادین ادای امانت حکومت بر پایۀ مشارکت، تعاون و مسئولیت است و این مشارکت حقی است که خداوند(ج) هم در زمینه تشریع و در زمینۀ اجرا، یعنی در پایه گذاری حکومت قانون گذاری بر آن، نظارت بر آن و بهره بردن از دست آورد های آن به وی داده است.

بنابر قول دیگر، زعیم یا پیشوای ملت باید در امور خود به رأی‎زنی و مشورت بپردازد و مجلس شورا باید ثقه و حایز اعتماد جمع مسلمین باشد. اشکال شرعی در انتخاب این مجلس یا آرأ و نظریات مسلمین وجود ندارد هرگاه، جریانات امور و فیصله های شورائیت بر مبنای اکثریت آرأ افراد صالح که استوار بر حق باشد، صورت گیرد مرعی الاجرا دانسته می‌شود.

 لیکن، بر خلاف این حالت اگر فیصله آرأ ضعیف یا به اتفاق جلسه به ضرر مردم و کشور باشد و بر آن فیصله تنها یک یا دو نظر قویتر و برتر از نظریات عمومی پیشنهاد باشد، در این صورت زعیم دولت می‌تواند همان نظر قویتر را تائید کند و مرعی الاجرا قرار دهد. در این حالت نظر تعداد اکثریت ملاک قرار نمی گیرد، طوریکه خداوند(ج) به پیامبرش دستور داده که به مردم بگوید:

ترجمه: بگو! هیچ گاه شخصی پلید با انسان پاک و آگاه برابر نیست، هرچند فزونی ناپاک ها تورا به شگفتی اندازد. از مخالفت خدابپرهیزید ای صاحبان خرد(ناب) تا رستگار شوید!

از دیدگاه اسلام، ممکن است یک انسان رأی و نظری درست تر
ودر یکی از مسایل نسبت به سایر اعضای مجلس دیدگاه آگاهانه تر داشته، اگر چنین باشد، سزاوار اینست که رأی و نظر مذکور به دلیل اینکه انبوهی آنرا تائید نمی‌کنند، از دور خارج ساخته و کنار زده نشود
.

ما، می‌بینیم، که پیامبر(ص) بدون اساس اتصال به منبع وحی، وقتی پیشنهادی را در جلسات شورا پیشکش می‌نمود و اگر بر پیشنهاد وی، پیشنهاد بهتری از اعضای جلسه نظر داده می‌شد و چون کسی می‌خواست که بداند پیشنهاد پیامبر(ص)  ناشی از منبع وحی بوده یا رأی یعنی اجتهاد وی از آن حضرت می‌پرسید اگر می‌گفت: وحی! پس می‌گفتند: شنیدیم و فرمان بردیم و اگر نبود سپس مشوره و نظر  شخصی
خود را ابراز می‌داشت.

ادامه دارد

ممکن است شما دوست داشته باشید