روزنامه ملی انیس

سیماسمر: زن اگر اعتماد به نفس قوی داشته باشد می تواند تغییر ایجاد نماید

طی ۴ دهه جنگ و نا امنی درکشور، در کنار مبارزان دفاع از خاک و کشور فعالان سیاسی و حقوق زن نیز مبارزات شانرا در اعاده حقوق زن ارائه ساخته اند. از جمله خانم سیما سمر رئیس پیشین کمیسیون حقوق بشر افغانستان و خانم صفیه صدیقی تلاش نموده اند، تا صدای نیمه پیکر جامعه خاموش نماند. خانم سیماسمر در مورد می گوید:

در قدم نخست می خواهم مراتب نگرانی خود را در برابر جنگ در سرتاسر دنیا و بخصوص قربانیان جنگ در افغانستان و حوادث خونبار حملات انتحاری و انفجاری در مکان های ملکی و مذهبی بخصوص حمله اخیر بالای مسجدی در ننگرهار وسایر نقاط کشور که روح و روان افغانها را متأثر ساخته ابراز بدارم، با ادامه چهل سال جنگ که حاصل جز خونریزی و ویرانی نداشته شخصا ً به عنوان فعال حقوق بشری سالیان درازی است که دراین عرصه کار نموده ام.

در زمان های که شخصاً کار را در عرصه سیاست آغاز کردم شرایط نهایت دشوار بود. امری که توانست مرا روی پاهایم ایستاده کند اعتماد بنفس و تعهد خودم برای مبارزه بود.

با مشکلات و حوادث زیادی در جریان سالیان جنگ مواجه شده ام به شمول تکفیر، اهانت های گونه گون و متهم کردن به مسایل متعدد، ولی مقاومت کردم و خواستم نشان بدهم ما زنان می توانیم کار های مثبت را انجام بدهیم. به باور من بزرگترین مانع در برابر زنان افغان، وضعیت اجتماعی و سیاسی حاکم در کشور است زیرا جنگ و نا امنی تهدیدات جدی انسانی را در قبال داشته باعث ایجاد  محدودیت در برابر خانم ها گردیده است. اما من دررابطه به حق سفر کردن
خانم ها آزادی بیان، آزادی های حقوقی فردی، اجتماعی، اقتصادی سیاسی و فرهنگی و حتا گشت و گذار آزادانه خانمها تلاش کردم به هدفی که در نظر داشتم خود را برسانم و کار های را که اراده کرده بودم بسر برسانم.

خانم سیما سمر می گوید: توصیه من برای زنان جوان اینست که با اعتماد به نفس قوی و اراده مستحکم تلاش و کار نمایند، زیرا با اراده قوی میتوان اهداف بزرگ را دنبال کرد.

هرچند در کشور ما و کشور های همجوار ما سلطه جو مرد سالاری کاملاً حاکم است ولی ما اگر اعتماد به نفس قوی داشته باشیم توانایی تغییر ایجاد نمودن را داریم یقیناً در برابر تبعیض و نابرابری ها ایستادگی خواهیم توانست.

خانم صفیه صدیقی فعال دیگر حقوق زن در افغانستان و وکیل دوره پانزدهم شورای ملی که سالیان درازی فعالیت های سیاسی، فرهنگی و حقوقی برای زنان انجام داده است نیز درصحبتی در رابطه به کار و فعالیت های مبارزاتی اش میگوید:

شخصاً در دوران جنگ و انقلاب سربلند کردم و تمام مشکلاتی را که زنان افغان متحمل شده اند من هم با آن روبه رو بوده ام. ازسال ۱۳۶۵ در عرصه سیاسی و مشخصا ً به منظور دفاع از حقوق زنان محروم جامعه کار را آغاز نمودم مدت ۱۲ سال در خدمت زن نان آور افغان در دیار مهاجرت در پاکستان در مؤسسه دنمارکی که برای زنان مهاجر کمک می کرد کار کردم. جای شک نیست که از نقطه نظر سیاسی، اجتماعی و اقتصادی مشکلات زیادی در برابر زنان افغان هم در داخل و هم در دیار هجرت وجود داشت، زن پاکستانی در دفتر کار می کرد ولی مانع کار کردن زن افغان
می شد. خودش معلم بود ولی به زن افغان که برای فرزندان افغان درس بدهد مانع شده اجازه
نمی دادند. شمار بزرگ زنان پاکستانی در دفاتر کمک دهنده یکجا با مردان افغان کار میکردند اما زنان افغان مبارزه نمودند و توانستند در کنار برادران خود مشکلات موجود از برابر شان را دور بسازند. سالیان متمادی توانستیم برای زنان که از نقط نظر اقتصادی، اجتماعی وسیاسی مشکل داشتند کار نماییم و در عرصه آموزش و تعلیم که از ضرورت های اساسی بود فعالانه کار کردیم تا ساحه کاری شانرا وسعت دادیم همینگونه طی ۲۰ سال اخیر در داخل افغانستان بیشتر سروکارم با خانمها بوده اولین وظیفه ام را از وزارت امور زنان آغاز کردم بعداً به وزارت احیأ و انکشاف دهات رفتم در برنامه های همبستگی ملی بیشترین تلاشم سهیم ساختن زنان در این پروژه بود، بیشترین تلاش ما این بود تا از نظریات زنان در پروژه های متعدد بهره برده شود. یعنی زنان سهم فعال و بارز در پروژه داشتند بعد از آن در دوره پانزدهم پارلمان در بخش کمیسیون اقتصاد ملی کار کردم.

هرچند یک فیمنست بودم ولی همواره برای زنان بی دفاع و بی صدای افغان کار نموده ام که همواره مورد خشونت و تهاجم قرار گرفته اند .

خانم صدیقی افزود: همانطوریکه در دیار مهاجرت از اساس گذاران شبکه زنان افغان بودم در داخل کشور نیز جهت حقوق زنان مبارزه نمودم و کار را ادامه میدهم تا در اذهان عامه تلقین نمایم که زن را بنابر توانمندی هایش و منحیث شخصیت کادری و علمی که اهلیت کار های بزرگ را دارد تقدیر و احترام نمود.

وی در اخیر صحبت هایش در رابطه به مواجه بودن نگرانی های زنان افغان در پروسه مذاکرات صلح با طالبان گفت:

یک نکته را قابل ذکر میدانم اینکه کشور های غربی دموکراسی را همانند آنکه  درکشور های خود می خواهند در کشور های جهان سوم نیز پیاده و حمایت نمایند. در این شک نیست در کشور های غربی همه افراد جامعه درس خوانده اند و کار می کنند از نقطه نظر اقتصادی هیچ فرد متکی به فرد دیگر نیست حتا زنان متکی به هیچ یک از اعضای خانواده نیستند بلکه متکی به درآمد خود می باشند ولی درکشور ما که یک جامعه سنتی است بیشترین اتکا به مرد خانواده و فرزند پسر است. بخاطر این که پدر و مادر را در دوران کهولت حفاظت کند. اهمیت فرزند پسر صرف به این هدف است. فلسفه دلبستگی به فرزند پسر در افغانستان را غربی ها دید مردانه می دانند، حرمتی که پدران و مادران به فرزند پسر دارند به عضو دیگر ندارند اما بازهم زن را باید احترام نمود و در نظر گرفت که متکی به فرزند پسر خود است. منحیث یک فعال زن خودم نیز همین دید را دارم که نسبت به خودم برادرم را برابری حفاظت پدر و مادر ارجحیت میدهم. بناءً در مسأله صلح و تأمین امن و ختم جنگ و مذاکرات صلح، تقاضای من از نماینده خاص امریکا در امر صلح و طرف های درگیر اینست که اصل اتکا به یک دیگر را جداً در نظر بگیرند.

بار ها گفته ام نگاه اجتماع طوری است زنی که در بیرون تکدی می کند بهتر از زنی است که در دفاتر با عزت کار می کند و این درست نیست، بناءً ما باید جامعه را به حدی برسانیم که از نظر اقتصادی هیچکس متکی به کسی دیگر نباشد. در غیرآن اگر زن داکتر معلم، نرس، استاد انجنیر و… نباشد. در بیرون کار کردن خوب نباشد تا تکدی کردن در سرک که مانع وجود ندارد. باید جلو این نوع حرکت تبعیض آمیز گرفته شود. به زنان نیز حق داده شود. تاتعلیم تحصیل و کار نمایند. زیرا بخش بزرگ جامعه را زنان تشکیل میدهند، قسمت اعظم نان آوران خانواده خود را در جنگ از دست داده اند. باید این حق را داشته باشند.

حامده صدیقی

ممکن است شما دوست داشته باشید