روزنامه ملی انیس

روزه متضمن سلامتی روح و بدن است

ماه مبارک رمضان در میان مسلمانان از احترام، اهمیت و جایگاه ویژه ای برخوردار و ماه سلوک روحی آنان است. مسلمانان با مقدمه سازی و فراهم کردن زمینه استفاده درست معنوی به خودسازی برای ورود به این ماه شریف و پربرکت خودرا آماده می کنند. با حلول این ماه با شور و اشتیاق و دادن اطعام و افطاری به نیازمندان، شب زنده داری و عبادت، تلاوت قرآن، دعا، استغفار، دادن صدقه، روزه داری و … روح خود را از سرچشمه فیض الهی سیراب می کنند. انسان افزون بر جنبه مادی و جمسی، دارای ابعاد معنوی و روحی می باشد و هر کدام در رسیدن به کمال مطلوب خود، برنامه های ویژه را نیاز دارند. یکی از برنامه ها برای تقویت و رشد بعد معنوی، تقوا و پرهیزگاری است؛ یعنی اگر انسان بخواهد خودش را از جنبه معنوی رشد و پرورش دهد و به طهارت و کمال مطلوب برسد.

 باید هوای نامشروع نفس خود را مهار و موانع رشد را یکی پس از دیگر بر دارد تا خود را سرگرم لذت شهوات جمسانی نکند. یکی از اعمالی که در این راستا مؤثر و مفید است روزه داری است. روزه داری قلب را آرامش داده باعث سلامتی روح و تندرستی جسم می گردد. امروزه در علم طب ثابت شده که روزه داری تأثیر فراوانی بر آرامش روح، روان و سلامتی بدن دارد.

دفع چربی های مزاحم، تنظیم فشار، امراض شرک، و… نمونه آن است. انسان روزه دار در هنگام گرسنی و تشنگی، از حال فقرا و بینوایان با خبر می‌گردد و در نتیجه به کمک آنان می‌شتابد. روزه دار بر اثر گرسنگی و تشنگی خاشع، متواضع و فروتن می گردد. روزه موجب خودداری انسان از اعمال نامشروع گردیده و راهنمای آنان در رسیدن به اجر و ثواب می شود. این ماه مبارک به هر انسان متمول و ثرورت مندمی آموزند که سختی، تشنگی و گرسنگی نیازمندان و مستمندان به آن دست و گریبان هستند، پی ببرند و در نتجیه، حقوقی را که خداوند در دارایی های شان واجب فرموده است، به مستحقان بپردازند. یکی دیگر از ویژگی های این ماه مبارک داشتن شب قدر است. قدر از شب هایی که عبادت در آن برتر از هزار ماه است و فرشتگان در این شب به امر پروردگار به زمین فرود می آیند و جمیع مقدرات بندگان را به فرمان خداوند لایزال در طول سال تعیین می کنند. در این ماه مبارک نعمت و موهبتی الهی بر امت پیامبر گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله وسلم) است. انسان در چنین شبی با تفکر و تدبر می تواند به خود آید و اعمال یک سال خود را ارزیابی کند و با فراهم آوردن زمینه مناسب بهترین سرنوشت را برای خود رقم زند.

فضایل و ثوابی که برای ماه مبارک رمضان و روزه داری ذکر شده و به برخی از آن ها اشاره شد، از آن کسانی است که حقیقت آن را درک کنند و به محتوای آن عمل و در گفتار و کردار خود کار گیرند. چنانکه در روایات اسلامی برای روزه داری آدابی ذکر شده است. کسانی که صرفاً تلاوت قرآن‎کریم می کنند، ولی به آیات و احکام آن عمل نمی کنند. یا آن که از روزه داری تنها رنج گرسنگی و تشنگی را می کشند و به وسیله گناه، تأثیر روزه را از بین می‎برند. ماه مبارک رمضان و فضای معنوی آن تأثیری بر اشخاص بر جای نمی گذارد، مورد نکوهش قرار گرفته اند. انسان روزه دار در ماه مبارک رمضان باید تمام اعضای و جوارح را از حرام دور نگهدارد. با اخلاص و عمل به دستور و احکام قرآن کریم پابند باشد. انسان باید از گناهان دوری نموده با انجام توبه نصوح، عبادت شب زنده داری؛ فضیلت ماه مبارک رمضان را درک و از آن در راستای رسیدن به کمال معنوی استفاده نمایند.

باید در این ماه به گونه ای خودسازی کرد که با اتمام ماه مبارک رمضان تأثیر و فواید آن در روح و جان ما باقی و اثر آن تا ماه رمضان آینده ماندگار باشد. داکتران طب روزه را به شستشوی احشاء تعبیر نموده می گویند: در آغاز روزه، زبان انسان کمی سنگین و بو دار می‎گردد که بعد از سه، چهار روز بوی زبان برطرف اسید اوریک ادرار کاهش می‎یابد، در نتیجه برای انسان روزه دار احساس سبکی و خوشی خارق العاده رخ می دهد و همه وجود انسان به سوی استراحت می رود. فایده بزرگ کم خوری و پرهیز از صرف غذاها، دریک مدت کوتاه، زیاد است. چون معده در طول مدت یازده ماه مرتب پر از غذا بوده و در مدت یک ماه روزه داری مواد غذای ذخیره شده را دفع می کند. همین طور (کیسه صفرا) که برای حل و هضم غذا مجبور است مواد صفرای خود را مصرف کند، در مدت سی روز ترشحات صفراوی صرف در حل و هضم غذای باقی مانده و جمع شده در معده به مصرف می رسد. جهاز هاضمه بدن در نتیجه کم خوری استراحت نموده و به رفع خستگی می‎پردازد.

روزه یعنی کم خوردن و کم نوشیدن در مدت معینی از سال است و این بهترین راه برای سلامتی وجود انسان به شمار می رود. داکتران معتقد اند که: هم طب قدیم و هم طب جدید براهمیت این امر صحه گذاشته است.

روزه برای تداوی امراض جهاز هاضمه، ششها، جگر و کیسه صفرا که بسیاری از امراض این بخش راحتی با دوا نمی توان معالجه کرد، می توان آنرا با روزه تداوی و معالجه نمود.

روزه بهترین معالجه و تداوی برای امراض سوء هاضمه بوده، مرض مخصوص جگر و کیسه صفرا که موجب «یرقان» (زردی) می گردد مهمترین معالجه آن همین روزه است. این مرض زیادتر اوقات به واسطه فعالیت بیش از حد جگر به وجود می آید و موجب خستگی جگر گردیده، به اثر آن کیسه صفرا از فعالیت می افتد و نمی تواند صفرا را از خون بگیرد. تعداد زیادی از امراض روده که به اثر تخمیر غذا در روده ها به وجود می آید نه به اثر دوا بلکه به اثر روزه بر طرف می گردد. جسم در هنگام روزه به جای غذا از مواد داخلی استفاده کرده و آنرا به مصرف می رساند.

 در نتیجه مواد فاضله و عفونی که در جسم تجمع می کند و به حیث ریشه و خمیره بیماری مبدل می گردد، با گرفتن روزه از بین می رود. روزه عامل ریشه کن شدن تعداد زیادی از امراض به شمار می رود. باید انسان جسم خود را با روزه از داخل پاک و نظیف گرداند. هر انسان باید در ظرف یک سال مدتی از خوردن غذای زیاد جلو گیری کند. زیرا تداوم روزمره غذا موجب تکثر و تولد و در نهایت موجب رشد میکروب ها در وجود انسان می‎گردد. با احتیاط و کم خوری، میکروب ها در وجود انسان روبه ضعف و تقلیل می روند. بهترین معالجه در دفع میکروب ها در وجود انسان همان روزه است که دین اسلام برای سلامتی وجود انسان فرض گردانیده است. در هنگام روزه جسم انسان همه مواد فاضله را جمع آوری نموده و به احراق آن می‎پردازد.

نیروهای نو ساز بدن به هنگام روزه فعال می گردند و به تصفیه و ترمیم بافت های بدن می پردازند. هنگام زیاد شدن وزن که به اثر پرخوری و تقلیل حرکت بوجود می آید، روزه با رعایت اعتدال در غذا، افطار و اکتفا به آب هنگام سحر نسبت به هر معالجه دیگر مفید و مؤثرتر است.

روزه در جلوگیری از مرض شکر، فشار خون، التهاب حاد و مزمن شش ها که مقرون با ترشح و تورم باشد، مفید واقع می گردد. روزه ماه مبارک رمضان روزه ای است که انسان باید با تمام احساس و شعور کامل به ادای آن اقدام نماید. از تمام مکروهاتی که روزه را بی روح و بی مفهوم می‌سازد از آن جلوگیری بعمل آورد. وقتی که انسان روزه می گیرد لازم است که گوش ها، چشم ها، زبان، دست ها و تمام اعضا وجوارح بدن خود را از کارهای ناپسندیده باز دارد. تا مقبول در گاه حضرت حق تعالی شده و مؤجب رضایت خداوند لایزال از بنده مومن‎اش
گردد.

عتیق الله

ممکن است شما دوست داشته باشید