روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

رمضان ماه رحمت و مغفرت

بزرگترین نفعی که انسان می تواند در این ماه کریم به دست بیاورد توبه و بازگشت به سوی پروردگار و محاسبه نفس است.

درب توبه باز است و عطای الهی در دسترس و فضل و بزرگواری اش هر صبح و شام در برابر ماست؛ اما کجاست آن بازگشت و کجاست آن خواهان مغفرت الهی؟

این را الله متعال فرموده است: ترجمه:{بگو ای بندگان من که بر خودتان با گناهان اسراف روا داشته اید، از رحمت پروردگار ناامید نشوید الله همه گناهان را می بخشد، اوست آمرزنده مهربان}

این ماه فصل توبه و مغفرت است، ماه گذشت و برگشت است این زمانی است باارزشتر از هر زمان دیگر.

از رسول الله صلی الله علیه و سلم به سند صحیح روایت شده است که فرمود:

«الله دست خود را بر شب می گستراند که گناهکار روز توبه کند و دست خود را بر روز می گستراند که گناهکار شب توبه کند تا وقتی که خورشید از مغرب طلوع کند». 

بدی های ما بسیار است و گذشت او بیشتر، گناهان ما بزرگند و رحمت او بزرگتر، لغزشهای ما عظیمند و مغفرت او باعظمت تر.

الله متعال می فرماید:ترجمه{و آنهایی که اگر عمل زشتى انجام دادند یا [با انجام گناه] به خود ظلم کردند به یاد الله افتاده و برای گناهان خود از او طلب آمرزش کردند و چه کسی گناهان را می بخشد جز الله و در حالی که می دانند بر انجام آنچه از گناهان [در گذشته] انجام داده اند پافشاری نکردند}

پافشاری نکردند،‌ بر انجام گناه اصرار ننمودند، اشتباه کردند اما [در حضور الله متعال] به اشتباه خود اعتراف کردند، گناه کردند اما استغفار نمودند، و بد کردند اما پشیمان شدند، و الله نیز آنها را مورد آمورزش خود قرار داد.

از رسول الله – صلی الله علیه و سلم – با سند صحیح روایت است که فرمود:

«به خاک مالیده شود بینی آنکه رمضان را دریافت و مورد آمرزش قرار نگرفت»

رمضان فرصتی است که دیگر تکرار نمی شود، چنین فرصتی پیش نمی آید مگر اندک، آیا هست تلاشگری که از آن استفاده برد؟

گناهان سال، همه سال از پرونده کسی که در این ماه با الله متعال صادق باشد پاک می شود اگر از گناهان کبیره اجتناب کند

در حدیث قدسی الله سبحانه و تعالی خطاب به بندگانش می فرماید:

«ای بندگان من، شما شب و روز گناه می کنید و من تمام گناهان را می بخشم، پس از من طلب بخشش کنید تا شما را بیامرزم»

گناه جزو طبیعت ماست اما برخی از ما توبه می کنند و برمی گردند و از الله متعال طلب آمرزش می کنند و برخی دیگر بر آن پا فشاری می کنند و ادامه داده و تکبر می ورزند و این گروه دومی همان گروه نگونبخت و گم شده از راه هدایتند.

باز الله متعال می فرماید: «ای فرزند آدم، تو مرا فرانخواندی و به من امید نبستی مگر اینکه هر آنچه کرده بودی را بخشیدم و [تعداد گناهانت] برایم مهم نیست»

ای روزه داران این ماه فرصت ماست برای توبه نصوح و این روزها همه اش غنیمت است. آیا از این فرصت و از این غنیمت استفاده می بریم؟

خیلی ها رمضان گذشته را با ما روزه گرفتند سپس به سوی پروردگار بازگشتند، رفتند، با اعمال خود و آثار خود را بر جا گذاشتند. و ما به این رمضان رسیدیم.

برادرم، خواهرم، می دانی کهاز علامتهای قبول روزه داران به درگاه الله متعال صدق در توبه و عزم به بازنگشتن به گناه و پشیمانی از آن است. ترجمه:{و اوست که توبه را از بندگانش می پذیرد و از بدی ها می گذرد و می داند که چه می کنید}

و از رسول الله صلی الله علیه و سلم روایت است که«قسم به آنکه جانم در دست اوست اگر شما گناه نکنید [به مانند فرشتگان] خداوند شما را خواهد برد و گروهی را خواهد آورد که گناه کنند و از الله متعال طلب بخشش کنند و بخشیده شوند»

آنکه در رمضان توبه نکند کی توبه خواهد کرد؟ آنکه در این ماه به سوی پروردگارش بازنگردد کی برخواهد گشت؟

بعضی از روزه داران در ماه رمضان به راه درست می روند اما تا رمضان تمام شد و روزه پایان یافت به همان حال قبل از رمضان باز می گردند و تمام آنچه را در رمضان ساخته اند ویران می کنند و تمام عهدهایی را که با پروردگار بسته اند زیر پا می گذارند. تمام عمر همینطور در ساختن و ویران کردن و بستن و نقض کردن می گذرد

بسیاری از سلف [گذشتگان صالح از صحابه و تابعین و تابع تابعین] با پایان یافتن رمضان در فراقش می گریستند و بر رفتنش تأسف می خوردند و این از صفای دل و روشنی درونشان بود.

احمد نوید

ممکن است شما دوست داشته باشید