روزنامه ملی انیس

جنگ با دولت جمهوری اسلامی، بغاوت است

مردم افغانستان بارها شاهد نشست های متعددی در کشورهای منطقه پیرامون برقراری صلح دراین کشور بوده اند و در پایان این نشست ها اشتراک کنندگان همواره اعلامیه یی را نیز همگانی ساخته که در آن آمده: دو طرف با درک مشترک از خطرات ناشی از ادامه جنگ و صدمه یی که به افغانستان وارد می شود، توافق کردند که جنگ راه حل معضل افغانستان نبوده، باید همه تلاش ها برای راه حل سیاسی و صلح آمیز متمرکز شود و یاهم در برخی از نشست ها تأکید به خروج کامل نیروهای خارجی از افغانستان شده و در اعلامیه پایانی نشست آمده که افغانان پس از خروج نیروهای خارجی، می توانند مشکلات خود را حل کنند و….، اما دیده شده که تا هنوز هیچ یک از این اعلامیه ها جنبه عملی به خود نگرفته است، جنگ و خشونت همچنان به شدت ادامه داشته و قربانی های بی شماری نیز از طرف های درگیر و افراد ملکی و بیگناه گرفته است.
آگاهان امور پیرامون این موضوع که همزمان با تشدید جنگ در افغانستان برخی از کشورهای همسایه و منطقه روی پروسه صلح نشست ها و دیدارهای با هیئت دولت جمهوری اسلامی افغانستان و یاهم با هیئت مذاکره کننده طالبان داشته اند، می گویندکه جنگ و صلح ارزش مطلق نیست و نمی توان هر صلحی را دستور الهی و به صلاح مومنان دانست، از این رو باید موضع مصالحه را از محاربه تفکیک کرد و با کسانی که به ندای صلح لبیک می گویند، مصالحه نمود و با کسانی که جانب مقابل را مصروف مذاکره نماید و خود در تلاش تسخیر مناطق بیشتر شده جنگ را نیز تشدید بخشند، جنگ باید نمود، زیرا شماری صلح را یک ضرورت عینی جامعه می دانند، اما برخی دیگر صلح در پرتو عدالت اجتماعی را، یعنی صلحی که نه تنها مورد پذیرش طرف های درگیر واقع شود، بلکه صلحی باشد که همه خود را در آن مصون احساس کنند، آرامش و حیات شان تضمین باشد، می خواهند.
روی این اساس در فرهنگ اسلامی ما، جنگ، جهاد، مصالحه و مذاکره چهارچوب خاص خود را دارد و در این مورد ارزش و ضد ارزش ها دارای تعریف مشخص و حیاتی بوده و مدارا و مجرای مشخصی پیدا می کند.
پس در این صورت هیئت مذاکره کننده جانب دولت افغانستان با استفاده از این مؤلفه ها در نشست های بعدی بایست دست بالا داشته باشد، زیرا طالبان بعد از خروج نیروهای خارجی از افغانستان، دیگر به هیچ وجه جنگ خود را توجیه کرده نمی توانند و اتحادیه جهانی علمای مسلمان جهان و علمای جید کشورهای اسلامی نیز بارها جنگ افغانستان را حرام و نامشروع خوانده و خواستار متوقف شدن فوری جنگ در افغانستان شده اند.
روی این اساس هیئت جانب افغانستان باید با استدلال با جانب مقابل تفهیم کند که جنگ در برابر حکومت افغانستان، خلاف آموزه های اسلام است، زیرا افغانستان یک کشور اسلامی است و قانون اساسی آن دو اصل تغییر ناپذیر دارد، اسلام و حقوق بشر و کسانی که در مقابل دولت اسلامی جنگ را روا می دارند و از راه مذاکره و مفاهمه به حل معضل خود نمی پردازند، بغاوت گران خوانده می شوند.
پس در این صورت باید علمای دینی افغانستان با یک اجماع قوی و همایش سراسری با نظر داشت یک دید واحد از لحاظ دینی و شرعی به حلال و حرام بودن جنگ و به ویژه جنگ و بغاوت در مقابل دولت اسلامی که احکام شرعی در آن جاری و ۹۹ فیصد مردم آن مسلمان اند، بپردازند و مطابق آموزه های اسلام، فتوا صادر کنند تا هیئت مذاکره کننده دولت جمهوری اسلامی افغانستان در نشست هایی که قرار است در آینده نزدیک برگزار شود با استناد به این فتواها، طالبان را وادار به ختم جنگ و پذیرش یک توافق جامع سیاسی که مورد قبول همه مردم افغانستان باشد، نماید.

ممکن است شما دوست داشته باشید