روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

به مناسبت روز جهانی کودک گستردگی فقر کودکان را وادار به کارشاقه می‌سازد

کودکان به عنوان نسل‌های آینده حق دارند از محیط زیست و زندگی سالم برخوردار باشند. حفاظت از محیط زیست و حمایت از کودکان در حقیقت دو وظیفه اصلی برای دستیابی نهایی به یک زندگی پایدار است. رسیدن به این هدف از یکسو به همکاری و دلسوزی دولت و از سوی دیگر نیازمند توجه به کیفیت و ایجاد محیط زیست سالم می‌باشد؛ زیر اکودکان آینده سازان جامعه اند و حفظ ارزش‌های مادی و معنوی آینده جوامع وابسته به چگونگی طرز تربیت و پرورش کودکان آن است.
کودکان در تمامی عرصه‌های زندگی به دستگیری، مراقبت خاص و حمایت نیاز دارند. کودکان باید به عنوان یک عنصر بنیادی جامعه از امکانات خوب برای رشد و آسایش برخوردار باشند. در فضایی زندگی نمایند که در انکشاف جسمی و روحی شان به گونه هماهنگ موثر بوده و به کمال شخصیت برسند. ایام کودکی باید با خوشبختی توأم بوده و کودک برای رشد درست و سالم از شرایط خوب و مراقبت سالم برخوردار باشد. این درحالیست که کودکان در کشور ما به خاطر سطح پایین اقتصاد و افزایش دامنه فقر مجبور اند با کارهای طاقت فرسا و شاقه دست و پنجه نرم نمایند، چون بدین طریق لقمه نان حلالی را جهت رفع ضرورت خانواده به دست بیاورند.
نظام‌هایی که یکی پی دیگر در حال رسم و گذار اند جز به خود و نزدیکان خود برای ملت مشاغلی احیا کرده نتوانستند و نکردند. به خصوص در یک‌ونیم دهۀ اخیر که امکانات وافری در اختیار دولتمردان قرار داشت. بنابر این بخش بزرگ مردم کشور که شغل دوامدار ندارند یا کارمندان دولت اند. مزد ناچیز ثابتی دارند و آنهم مزدی که در یک‌ونیم دهۀ اخیر به آن افزایشی به وجود نیامده است؛ در اثر صعود نرخ‌های مواد اولیه حتی درآمد خانواده‌ها پاسخگوی نیازمندی‌های اولیه آنان نیست. بناءً اکثر کودکان این خانواده‌ها مجبور می‌شوند به کارهای شاقه تن دهند. این جبر زمان آنان را وادار می‌سازد، به خاطر زندگی کردن نه، بلکه به خاطر زنده ماندن دست به چنین کار شاقه‌ای بزنند.
کودکان در افغانستان آسیب پذیرترین قشر اجتماعی محسوب می‌شوند و با وضعیت رقت‌باری دست و پنجه نرم می‌کنند گاه‌گاهی هم دیده می‌شود که کودکان از سوی اجنبیان متجاوز به سربازگیری و سوء‌استفاده در حملات انتحاری، فروش و قاچاق موادمخدر و جاسازی بمب‌های کنار جاده کار گرفته می‌شوند. بسا مورد از کودکان در کارهای شاقه، تکدی در روی جاده‌های شهر مشغول اند. باید تأکید کرد که بیش‌ترین این عوامل فقر است تا فقر در جامعه از میان نرود این فاجعه نابود نخواهد شد. در این صورت این مظلومان تاریخ نه ا زآموزش بهره‌ای دارند و نه از حقوق حقۀ خود چیزی شنیده اند.
نباید فراموش کرد که دولت مکلف به ایجاد جامعه مرفه و مترقی است. تصامیم اولیای امور متضمن ارتقای سطح زندگی مردم بوده و تامین سلامت جسمی و روحی کودک و مادر یکی از نکات اساسی دراین زمینه می‌باشد. خانواده بستر اصلی تربیت کودکان است و فراهم‌آوری محیط مناسب برای کودکان، تأمین معیشت، سرپناه دسترسی به تعلیم و تربیت تغذیه و اهمیت رژیم غذایی حفاظت اجتماعی و احترام به حقوق کودک از مکلفیت‌های والدین می‌باشد. با توجه به شرایط زندگی محیطی کودکان در افغانستا، روشن است که کودکان ما از دیدگاه جسمی و روحی از زندگی متوازن و هماهنگ برخوردار نبوده و به حقوق بشری شان دسترسی ندارند.
دولت‌ها بر کنوانسیون جهانی حقوق کودک مصوب مجمع عمومی سازمان ملل به تاریخ ۲۰ نوامبر ۱۹۸۹باهم توافق کردند برای اینکه ارزش‌های سازنده در پرورش و رشد کودک برای همیشه پی‌گیری شود، اسامبله عمومی سازمان ملل متحد روز ۲۰ نوامبررا به نام روز جهانی کودک مسمی نمود. اما در بعضی از کشورها ۱۱ جوزا مطابق اول جون را روز جهانی کودک می‌نامند. این یکی از دو روزی است که به طور رسمی به عنوان روز کودک در جهان گرامی‌داشت می‌شود. روز جهانی کودک که باید یکی از ساده‌ترین و گویاترین روزها برای همبستگی جهانی کودکان و درک آنان از خویشتن باشد،‌ ولی به یکی از پیچیده‌ترین و مبهم‌ترین روزهای جهانی تبدیل شده است. این روز که در هر جا و هر بخشی از جهان به گونه‌ای اختصاصی جشن گرفته می‌شود، مفهوم جهانی بودن این روز را به پرسش می‌گیرد و آن را با ابهام زیادی روبه رو می‌کند. با پایان یافتن جنگ دوم جهانی‌و شمار زیاد کودکان بی‌پناه آسیب دیده در جنگ، در اولین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سپتامبر سال ۱۹۴۶ یعنی سال پس از جنگ صندوق کودکان سازمان ملل یا یونیسف پایه گذاری شد، تا به نیازهای فوری این کودکان پاسخ دهد. تا سال ۱۹۵۳ این صندوق وضعیت ناپایداری داشت،‌ اما در ۶ اکتوبر همین سال بنابر قطعنامه ۸۰۲ این سازمان،‌ صندوق کودکان سازمان ملل به نهادی پایدار یا دایمی تبدیل شد.
در سال ۱۹۵۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد بنا بر قطعنامه شماره ۸۳۶ از یونیسف خواست که روزی را به نام روز جهانی کودک سازماندهی کند. در همین قطعنامه در بند یک از یونیسف خواسته شده است که به همه کشورهای عضو توصیه کند از سال ۱۹۵۶، روزی به نام روز جهانی کودک را سازماندهی و پایه گذاری کنند که بیانگر همبستگی و درک کودکان سرتاسر جهان از یکدیگر باشد و آرمان‌ها و اهداف کودک‌مدارانه را ترویج کند. همچنین در بند دیگر از این قطعنامه خواسته شده است که این اختیار به کشورها داده شود روزی را که بر می‌گزینند متناسب با وضعیت ویژه کشور شان باشد.
ن- فروتن

ممکن است شما دوست داشته باشید