روزنامه ملی انیس

به خواست برحق مردم احترام گذاشته شود

اولین موضوع آجندا در گفتگو های دوحه،بایدآتش بس وقطع خشونت باشد، این خواست مردم است و بایدبه آن تمکین شود.
توافق نامه صلح میان امریکا وطالبان به تاریخ دهم حوت سال پاردر دوحه به امضا رسید. قراربود که یک ماه بعد از امضای این توافق نامه گفتگو ها میان افغانان آغازشود، اما طالبان باآغازگفتگو ها میان افغانان آماده نشدند و بر رهایی پنج هزارزندانی شان تاکید کردند. با آن که دولت افغانستان در هیچ بخشی این توافق نامه جای خود را پیدا نکرد و هیچ مسئولیت در قبال آن نیز نداشت، مگر با آنهم٬ برای تقویت روند صلح بیشتراز شش هزار زندانی طالب را اززندان ها ی حکومت رها کرد تا زمینه برای آغاز گفتگو ها میان افغانان مساعد شود، با وجود این کار، گفتگو ها هشتاد روز طول کشید که سرانجام در دور نخست صرف روی کارشیوۀ مذاکرات توافق شد، دروجود پیشرفت های تازه٬امید های تازه در وجود مردم بالاگرفت، وشهروندان کشور دور دوم مذاکرات دوحه را به فال نیک گرفتند، اما حدود سه هفته می گذرد که طرف های مذاکره کننده، روی آجندای مذاکرات ان هم وقفه دار رایزنی دارند٬مردم آرزو دارند که اولین موضوع آجندا در گفتگو های دوحه،آتش بس وقطع خشونت ها باشد، این خواست مردم است و بایدبه آن تمکین شود، اما قسمی که شنیده می شود بازهم مسئلۀ رهایی زندانیان طالبان از زندان های کشور و بعضی موارد دیگر در حال مطرح شدن است، تأسف در این است که این مسئله همزمان با آغاز سفر زلمی خلیل زاد نمایندۀ ویژه وزارت خارجۀ امریکا به افغانستان و منطقه مطرح می شود.
هرچند تشدید خشونت ها وعدم توجه تسهیل کنندگان صلح افغانستان به این معضل، حکومت جدید امریکا را وادار ساخته که اعلام کند توافقنامه صلح دوحه را بازنگری می کند که آیا طالبان به تعهدات خود مبنی بر توافقنامه دوحه عمل کرده یا خیر، اما سفر خلیلزاد به کابل ودیدار آن با رهبران سیاسی وجهادی دیگر پیام می تواند داشته باشدوگرنه باید خلیلزاد نتایج بازنگری توافقنامه صلح دوحه را با خود به کابل می آورد وبا سران کشور شریک می ساخت، زیرا مردم افغانستان شاهد باربار سفر خلیلزاد به افغانستان بوده که نتیجه چشمگیری در قبال نداشته است.
بناءً نظر به تعهدی که دولت افغانستان به تامین صلح پایدار وعادلانه در کشور دارد اضافه از شش هزار و دوصد زندانی طالب را به خاطر، حسن نیت دربرابر صلح رها کردبا آن که هشدار های زیادی در خصوص رهایی آنان وجود داشت و بسیاری از کشورهای دوست افغانستان ازاین اقدام دولت افغانستان ناراض شدند و سازمان حقوق بشری آن را حرکت نا متعادل در برابرقربانیان جنگ خواند، نیروهای امنیتی کشور نیز از بازگشت دوبارۀ آزاد شدگان طالب به میدان های جنگ سخن گفتند، مگر دولت افغانستان برای تقویت روندصلح٬ آزادی زندانیان خطرناک طالبان را ترجیح داد.
در حالی که آزادی این زندانیان کوچک ترین اثرمثبت بر روند صلح نکرد، اما حالا که گفتگو ها میان طالبان و هیئت جمهوری اسلامی افغانستان وارد فصل تازه یی شده است، وارد شدن خلیلزاد به صحنه، بهتر است که رهایی دیگر زندانیان طالب را مطرح نسازد، زیرا رهایی زندانیان طالب پیش از توافق سیاسی ویا هم آتش بس سراسری در کشور خود پرسش هایی را به میان می آورد که باید دو طرف مذاکره کننده متوجۀ آن شوند.
شمار زیادی از سیاست گران را باور به این است که چهره های مشخص از کشور های مشخص در وضعیتی که روند صلح به مراحل حساس خود می رسد وارد می شوند و آجندا سازی می کنند.
گفتگوهای صلح اکنون که در مراحل حساس قرار گرفته ونیاز به تقویت دارد، هرچه زودتر به نتیجه برسد، زیرا کشورهای همسایه و منطقه نیز امروز به حقانیت دولت افغانستان پی برده و به صورت واضح مخالفت خود را نسبت به ایجاد امارت اسلامی در افغانستان اعلام کردند.
بناءً نظر به این دیدگاه صلح حق مردم افغانستان است و دو طرف مذاکره کننده در دوحه بایست به عنوان افغانان با قاطعیت درافغانی شدن و افغانی ماندن این روند تلاش کنند و با زبان مشترکی که دارند، خود مسایل دشوار را مطرح و به تفاهم برسند وصلح را که حق مردم افغانستان است برای این کشور اعاده کنند و نگذارند که دیگران در روند صلح افغانستان آجندا سازی کنند.

ممکن است شما دوست داشته باشید