روزنامه ملی انیس

با معلوم نبودن نقشۀ راه نمی توان به تأمین صلح و ثبات امیدوار بود

گفته می شود که نمایندۀ ویژۀ وزارت امورخارجۀ امریکا؛ زلمی خلیلزاد در امورصلح برای افغانستان با رئیس ستاد مشترک آن کشور در مورد آوردن صلح به افغانستان صحبت نموده است  زلمی خلیلزاد در این دیدار خود با رئیس ستاد مشترک آن کشور گفته است که جنگ افغانستان تنها می تواند از طریق یک راهکار سیاسی قابل حل باشد، به همین منظور دست یابی این کشور با گروه طالبان به یک توافق سیاسی که آن تضمین کنندۀ این باشد این گروه هیچ گاه منافع امریکا را تهدید نخواهد کرد، می تواند به ختم جنگ در این کشور منجر گردد. افزون براین آنعده از اعضای مجلس نمایندگان امریکا که به افغانستان سفری داشتند در بازگشت به کشور خود  کنفرانسی را در آن کشور دایر کردند ، آنها در آن کنفرانس  روی مسایل مربوط به افغانستان صحبت به عمل آوردند  افزون بر آن این نمایندگان در بیانات خویش به چگونگی آمدن صلح در افغانستان صحبت کردند. تأکید این نمایندگان بر آن بوده که در مذاکرات صلح نباید نقش دولت افغانستان، نمایندگان جامعۀ مدنی و زنان افغان نادیده گرفته شود بلکه در هرگامی که برای صلح برداشته می شود باید دولت افغانستان، نمایندگان جامعۀ مدنی و زنان افغان و هرآن کسی که
می تواند حضورش در مذاکرات صلح مؤثر تمام شود، نقش آنها نادیده گرفته نشود. همین گونه، در ولایت هرات نیز نشستی با حضور فعالان سیاسی ، نمایندگان کشورهای منطقه و فرماندۀ نیروهای امریکایی  مقامات محلی این ولایت پیرامون صلح دایر گردید که در این نشست وزیر پیشین مالیۀ طالبان نیز حضور داشت، وزیرپشین مالیۀ طالبان در بیانات خویش اظهار داشته است که میان گروه طالبان و دولت افغانستان آتش بس مؤقت ایجاد خواهد شد. هرچند برخی ها به دلایلی نا معلوم بودن جزئیات مذاکرات نمایندۀ امریکا با این گروه خواهان وضاحت بیشتر در مورد از سرگیری مذاکرات صلح با گروه طالبان شدند.اما تا اکنون معلوم نیست که دور بعدی مذاکرات در کجا و چه وقت آغاز خواهد شد، آیا در این مذاکرات نمایندگان دولت افغانستان حضور خواهند داشت یاخیر، پرسشی است که تا اکنون پاسخ آن بگونۀ واضح روشن نیست. آگاهان امور براین باور اند که بدون از بین بردن منابع مالی این گروه و فشار آوردن بر حامیان مالی آنها کمتر می توان به صادق بودن این گروه به صلح امید وار بود. زیرا در چندین دور مذاکرات دیده شد که رهبران آنها خود صلاحیت ندارند و نمی توانند روی چگونه‎گی دست یابی به صلح تصمیم بگیرند، بنابراین آوردن فشار و وضع تحریم بالای حامیان این گروه می تواند آنان را وادار به این سازد که تن به مذاکره داده و از جنگ و خشونت دست بکشند. اما متأسفانه تا اکنون دیده نشده است که کشورهایی که خود را حامی مردم افغانستان می دانند گام های جدی را در راستای تأمین صلح در این کشور بردارند.

  باوجود این که گفته می شود دوباره گفتگوهای صلح از سرگرفته شود  دیده میشود که از شدت جنگ ها در این کشور هنوز کاسته نشده است، این خود بیانگر آن است که هنوز بعید به نظر می رسد که بتوان به آمدن صلح در این کشور امیدوار بود. همین گونه تا کنون اجماع ملی ، اجماع منطقوی و اجماع جهانی به هدف تأمین صلح در افغانستان ایجاد نگردیده است. از طرف دیگر، کشورهای که ادعا دارند آنها
می توانند گروه طالبان را وادار به این سازند که ازجنگ دست کشیده و تن به مذاکره بدهند تا هنوز گام های عملی را در جهت تأمین صلح در افغانستان برنداشته اند. همین گونه نبود وحدت نظر در میان نخبگان سیاسی افغان خود باعث آن شده است که افغان ها نتوانند به هدف تأمین صلح در این کشور یک اجماع ملی را بوجود آرند. گذشته ازاین ، تفاوت دیدگاه ها و تضاد منافع در میان کشورهای منطقه که جنگ های نیابتی را در افغانستان راه اندازی کردند، راه را برای ایجاد یک اجماع در منطقه بسته است. از طرف دیگر، تا اکنون کشورهای جهان در مجموع دیدگاه واحدی را روی آوردن صلح به افغانستان ندارند و در این رابطه کدام کار مؤثری را انجام نداده اند دیده می‎شود که در میان کشورهای جهان نیز دیدگاه واحدی نسبت به ختم جنگ در این کشور وجود نداشته است. لازم است جامعۀ جهانی به هدف آوردن صلح و ثبات به این کشور تلاش نماید تا کشورهای منطقه و فرامنطقه را وادار سازد که به هدف آمدن صلح و ثبات به این کشور همکاری صادقانه نمایند و دست از تمویل مالی و تجهیز گروه های مخالف مسلح در این کشور بردارند.
تا اکنون کشورهای که در قضایای این کشور دخیل اند توسط جامعه جهانی و سازمان ملل متحد وادار ساخته نشده اند تا آنها در راستای آوردن صلح و ثبات به این کشور همکاری صاقانه نموده واز تجهیز و تمویل گروه های مخالف مسلح دست بکشند ،  با این حال می‎توانیم بگوییم که با معلوم نبودن نقشۀ راه نمی توان به تأمین صلح و ثبات در این کشور امیدوار بود، بلکه لازم است قبل از آغاز دوبارۀ مذاکرات صلح نقشۀ راه را معلوم کرد تا مردم این سرزمین بتوانند به آمدن صلح و ثبات در کشور شان امید وار باشند. به گفتۀ برخی از آگاهان امور جنگ افغانستان، ریشۀ بیرونی دارد و یک جنگ فرسایشی و نیابتی است که توسط کشورهای منطقه و فرامنطقه سازماندهی می‎شود. از این رو، لازم است بالای کشورهایی که جنگ نیابتی را در افغانستان براه انداخته اند فشار آورده شود تا آنها به این جنگ خاتمه دهند.  

عبدالحلیم باخرد

ممکن است شما دوست داشته باشید