روزنامه ملی انیس

انتظار صلح از نشست استانبول

هرچه به زمان برگزاری نشست بزرگی که قرار است برای تأمین صلح و ثبات دایمی و ختم جنگ بیش از چهاردهه‎ای در افغانستان به میزبانی کشور دوست ترکیه، حمایت ایالات متحده امریکا و نظارت سازمان ملل متحد در شهر استانبول برگزار گردد، نزدیک می‎شویم، انتظارات منفی و مثبت از این نشست در سطح ملی، منطقوی و جهانی بیشتر می‎شود.
نگاه منفی براین نشست بیشتر از سوی دو گروه چه در سطح داخلی و چه در لایه‎های بیرونی آن بر می‎گردد، به دشمنان قسم خورده این سرزمین و حامیان شان؛ زیرا آنان منافع خود را در بیشتر از چهار دهه در ناآرامی‎ها و ویرانی این کشور دیده اند و از این ناحیه سودهای کلانی نصیب شان شده است. از همین رو آنان هرگز نخواهند گذاشت، منابع عایداتی و تقویتی شان که از مسیر ریختاندن خون مردم افغانستان و نابودی زیربناهای این کشور می‎گذرد قطع گردد.
گروه دیگری که فکر می‎کند، از راه تداوم خشونت و کشتار و ایجاد وحشت و دهشت می‎تواند به هدف برسد، گروه طالبان است که همواره در پی نابودی تاسیسات عام‎المنفعه بوده و نمی‎گذارند، این کشور روی پای خود بایستد. چون گمان این گروه براین است که با خروج نیروهای نظامی بین‎المللی از افغانستان به ویژه نیروهای نظامی ایالات متحده امریکا و متحدانش می‎توانند بر اریکه قدرت تکیه زنند؛ از همین رو نه احترام به مقدسات و شعایر الهی دارند و نه احترامی به ماه‎های حرام مثل رمضان المبارک.
عملکرد طالبان خاصتاً در هفته‎های اخیر بیانگر این واقعیت است که طالبان به جز تأمین منافع خود و حامیان شان، به هیچ چیز دیگری نمی‎اندیشند، در غیر آن تشدید حملات در ماه مبارک رمضان، حمله بر جوانان روزه دار داوطلب برای اشتراک در امتحان کانکور و امثال آن به خوبی نشان می‎دهد که این گروه از خود کدام اراده و تصمیم گیری مستقل ندارد، بلکه آنچه برای شان دستور داده شود، اجرا کرده/ می‎کنند، آنهم در این اواخر که قرار است مردم افغانستان و جهانیان شاهد برگزاری نشست بین‎الافغانی در استانبول باشند.
نگاه دیگر این است که، طالبان با این گونه عملکرد و تشدید حملات خونین خود نه تنها در نشست استانبول کدام امتیاز برای طالبان و حامیان شان نیست، بلکه بیشتر از پیش این گروه را به مثابه دشمنان آزادی و انسانیت معرفی خواهد کرد. زیرا برخلاف باور طالبان و حامیان شان، این نیروهای دفاعی و امنیتی افغانستان است که به طور مداوم و شدیدتر از گذشته، در حال سرکوب طالبان در نقاط مختلف کشور ‌اند. تنها در جنگ ارغنداب در یک ماه گذشته، بیش از هزار طالب کشته شد. بنا بر گزارش رسانه‌ها در شش ماه اخیر، نیروهای دولتی توانستند تعداد بیشتری از نیروهای مخالف مسلح را در گوشه و کنار افغانستان قلع و قمع نمایند.
نکته دیگری که عدم دستیابی طالبان از راه نظامی و خشونت به قدرت را نفی می‎کند، این است که اخیراً بسیاری از کشورها و شخصیت‎های مطرح، برگشت این گروه به حوزه قدرت در افغانستان را رد کرده ‌اند. در تازه‌ترین واکنش در این رابطه، زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا برای صلح افغانستان، گفته است که تمام جهان مخالف قدرت گرفتن طالبان از مسیر جنگ است و اگر این گروه نپذیرد که در روند صلح حاضر شود، با واکنش دولت و جامعه جهانی روبه‌رو خواهد شد.
حالا که رئیس‌جمهور غنی نیز در مقاله‌ای به قلم خود در نشریه «فارن افییرز»، نسبت به ایجاد حکومت انتقالی رویکرد مثبتی نشان داده، بهتر است گروه طالبان نیز به صورت جدی وارد روند مذاکرات صلح شوند. زیرا تجربه دو ماه گذشته جنگ در افغانستان، به این گروه هشدار داد که نیروهای افغان توان سرکوب آنان را دارد و به نظر می‌رسد تنها مسیر به سوی ثبات و صلح در افغانستان، نشست استانبول باشد؛ نشستی که با وجود نزدیک شدن دوباره به زمان برگزاری آن، هنوز در هاله‌ای از ابهام است.

ممکن است شما دوست داشته باشید