روزنامه ملی انیس

امیداوری ها در زیر سایه یأس و نا امیدی ها

با گذشت بیش از چهار دهه جنگ و خشونت در افغانستان و تلاش های پیهم نیز به خاطر برقراری صلح و ثبات در این کشور، هنوز هم شهروندان افغانستان در آتش جنگ های تحمیلی و نیابتی می سوزند.
هرچند همواره این جنگ را یک جنگ نیابتی دانسته ایم و بار ملامتی آنرا نیز بردوش دیگران، اما هیچگاهی متوجه آن نشده ایم که بیشترین جنگ و خشونت را، بداندیشان داخلی و عمال بیگانه برحق هموطن خود روا داشته و اکنون نیز به دستور کشورهای بیرونی که در پی اهداف ستراتیژیک خود را این کشور هستند و برقراری صلح و ثبات در افغانستان را به نفع خود نمی دانند، دست به جنگ و خشونت می زنند، در حالیکه با امضای توافقنامه صلح میان ایالات متحده امریکا و طالبان راه برای کاهش خشونت ها، آتش بس، آغاز گفتگوهای میان افغانان، خروج نیروهای خارجی از افغانستان و… هموار و امیدواری ها نیز افزایش یافت، اما علی رغم امضای توافقنامه صلح، بازهم دیده می شود که شماری از جنگجویان این گروه دست به حملات پارتیزانی می زنند که ادامه این وضعیت، در شرایط کنونی که زمینه گفتگو میان طرف ها نسبت به هرزمان دیگر مساعد شده، فاصله میان شهروندان افغانستان و طالبان را بیشتر خواهد ساخت، زیرا شهروندان کشور با وجود متحمل شدن خسارات جانی و مالی فراوان از سوی جناح های درگیر به ویژه طالبان، بازهم خواهان صلح و ثبات، همچنان تفاهم ملی و آشتی ملی اند و از هر گامی که به خاطر برقراری صلح و ختم جنگ درکشور برداشته می شود ازآن استقبال می کنند.
حمله روز جمعه بر کاروان نیروهای امنیتی در ولایت زابل و تلفات انسانی برخاسته از این حمله، فضای موجود را زیر تاثیر خود قرار داده و یأس و ناامیدی را باردیگر مستولی ساخته است، درحالیکه ادامه آتش بس روزهای عید فطر میان نیروهای امنیتی و طالبان، فضا را برای ایجاد اعتماد بیشتر میان دوطرف تقویت کرده و شهروندان نیز از کاهش خشونت ها استقبال و آنرا به فال نیک گرفته بودند.
طالبان در حالی بار دیگر دست به حملات مسلحانه به نیروهای امنیتی افغانستان می زنند که فرستاده ویژه ایالات متحده امریکا برای صلح افغانستان، روزجمعه راهی دوحه و از آنجا قرار است به اسلام آباد و کابل سفر نماید و بربنیاد گزارش ها هدف اصلی سفر خلیلزاد به منطقه دستیابی به توافق بین طرف های درگیر در افغانستان و اقدامات عملی بعدی برای آغاز گفتگوهای میان افغانان است.
هرچند گزارش ها حاکی از آنست که حکومت افغانستان و طالبان به این توافق رسیده اند که گفتگو میان افغانان رادر قطر مرکز دوحه برگزار کنند، اما اگر این واقعیت داشته باشد یانه، مگر طالبان بدانند که آنروز دور نخواهد بود که هیئت مذاکره کننده این گروه با هیئت مذاکره کننده حکومت به گرد یک میز بنشینند و به تفاهم دست یابند، زیرا تجربه جنگ های ذات البینی نشان می دهد که هر جنگ و خشونت را پایانی است.
بناءً طالبان بایست بدانند که شیوع ویروس کرونا در جهان و تهدیدهای برخاسته از آن، این گروه را نیز نسبت به هرزمان دیگر سراسیمه و در تنگناه قرار داده است، از اینرو اگر جنگ متوقف نگردد و مانع عرضه خدمات صحی در مناطق تحت کنترول شان شوند، علاوه براینکه در نزد مردم نفرین می شوند، جنگجویان این گروه و خانواده هایشان نیز با مصاب شدن به ویروس کرونا، تضعیف می گردند. بنابراین گذشت زمان و تلاش های کشورهای تسهیل کننده صلح و دولت افغانستان، فرصت های استثنایی و تاریخی را برای دوطرف مساعد ساخته که نباید به سادگی از دست بروند و سبب اضمحلال و چند دسته گی گروه طالبان و ایجاد گروه های تروریستی جدید در افغانستان گردد.

ممکن است شما دوست داشته باشید