روزنامه ملی انیس

افزایش خشونت ها می تواند به روند صلح آسیب بزند

بعد از امضای توافقنامه صلح میان ایالات متحده امریکا و طالبان در دوحه امیدواری ها نسبت به صلح افزایش یافت و شهروندان کشور نیز این روند را امیدوارکننده دانسته پایان جنگ و کاهش خشونت در اذهان عامه تداعی یافت و دولت افغانستان نیز نظر به تعهدی که نسبت به صلح وختم جنگ در کشور دارد، زندانیان طالب را مطابق توافقنامه دوحه از زندان های حکومت رها کرد، هرچند یکی از نگرانی های بزرگ شهروندان افغانستان، رهایی بدون قید و شرط طالبان از زندان های حکومت، همچنان آغاز مذاکرات میان افغانان بود که آیا طالبان به تعهدات خود نسبت به کاهش خشونت ها پابند خواهد ماند؟ اما به خاطر اینکه فرصت پیش آمده از دست نرود، نمایندگان مردم در لویه جرگه مشورتی صلح این تصمیم بزرگ را گرفتند و پیشنهادی را بخاطر رهایی تمامی زندانیان طالب از زندان های حکومت به دولت سپردند تا مذاکرات میان افغانان آغاز و منجر به یک آتش بس دایمی و توافق سیاسی گردد، مگر حالا دیده می شود که شک مردم به یقین مبدل شده و امروز طالبان آزاد شده در میدان های نبرد حضور فعال دارند و حملات گسترده را بر شماری از ولایت ها به ویژه ولایت هلمند سازماندهی می کنند تا سرحدی که توافقنامه دوحه را نیز نقض نموده اند، زیرا پیش از امضای توافقنامه دوحه، طالبان تعهد سپردند که به شهرها و شاهراه ها حمله نمی کنند، اما بعد از حمله بر مرکز و ولسوالی های ولایت هلمند، نیروهای حمایت قاطع نظر به اعلامیه مشترک میان ایالات متحده امریکا و جمهوری اسلامی افغانستان وارد عمل شده، جنگجویان طالب را هدف قراردادند و سخنگوی نیروهای امریکایی نیز در افغانستان در صفحه تیوترش نگاشته که این حملات به منظور دفاع از نیروهای افغان راه اندازی شده است که تحت حمله طالبان قرار داشتند.
هرچند طالبان با نشر اعلامیه یی ادعا کردند که نیروهای امریکایی با راه اندازی حملات هوایی در هلمند، فراه و سایر ولایت ها از توافق دوحه تخطی کرده اند، اما سخنگوی نیروهای امریکایی این ادعا گروه طالبان را رد کرده و تأکید نمود که این حملات در مطابقت به توافقنامه دوحه و اعلامیه مشترک میان امریکا و جمهوری اسلامی افغانستان انجام شده است.
آگاهان امور سیاسی به این باور اند که طالبان خود سعی کرده اند که پای امریکاییان را در جنگ افغانستان بار دیگر دخیل سازند و روند خروج این نیروها را نیز مختل سازند، گرچه طالبان همواره جنگ خود را در حضور نیروهای خارجی در افغانستان توجیه کرده اند، اما با گذشت زمان این مسئله بر جنگجویان و افراد رده پایین این گروه ثابت خواهد شد که یکی از دلایلی حضور نیروهای خارجی در افغانستان و ادامه جنگ در این کشور، طالبان و حامیان آنان است و اگر این گروه می خواست که خارجی ها نظر به توافقنامه دوحه افغانستان را ترک کنند، آتش بس سراسری را اعلام و رعایت و مذاکرات رسمی را با دولت افغانستان آغاز می کردند و این شانس طلایی را هرگز از دست نمی دادند تا زمینه خروج تمامی نیروهای خارجی از افغانستان مساعد می گردید.
درست است که دونالد ترامپ رئیس جمهور امریکا پیش از حمله هلمند از خروج زودهنگام نظامیان آن کشور خبر داده بود، اما بعد از جنگ هلمند رابرت اوبراین مشاور امنیت ملی قصر سفید با صراحت اعلام کرد که شماری نظامیان امریکایی در افغانستان تا آغاز سال ۲۰۲۱ م به مرز ۲۵۰۰ نفر کاهش داده خواهد شد، رابرت مسئله خروج را طرح نکرده، بل صرف از کاهش نیروها در افغانستان خبر داد.
بناءً موضوعی که پیش از جنگ هلمند سبب نگرانی مردم افغانستان شده بود عدم توجه جدی کشور های دخیل در روند صلح افغانستان به ویژه امریکا بود تا اینکه در این اواخر جنگ شدت گرفت و طالبان اتهام نقض توافقنامه با امریکا را مطرح کردند، نماینده ویژه امریکا نیز خطاب به طالبان گفت: افزایش خشونت ها برای امتیاز گیری بیشتر در میز گفتگوها می تواند بر روند صلح آسیب بزند، همچنان خلیلزاد برای بار اول در پهلوی توافقنامه امریکا- طالبان از اعلامیه مشترک افغانستان و امریکا نیز یادآور شد.
از اینرو با رویا روی امریکا با طالبان، زمان آن فرا رسیده تا دولت افغانستان از فرصت پیش آمده استفاد مؤثر ببرد و کشورهای تسهیل کننده صلح به ویژه امریکا را قانع سازد که از هر راه ممکن، همانگونه که به رهایی تمامی زندانیان طالب از زندان های حکومت افغانستان پا فشاری می کردند، این گروه را نیز به آتش بس سراسری وادار سازد، تا روند آغاز شده گفتگو های میان افغانان به بن بست مواجه نگرد

ممکن است شما دوست داشته باشید