روزنامه ملی انیس
ریاست روزنامه های دولتی افغانستان

افراد دارای معلولیت که عضو متساوی الحقوق جامعه ما اند، نباید به فراموشی سپرده شود

دوازدهم ماه قوس مطابق سوم دسمبر مصادف به روز جهانی معلولین است روزیکه شب های تار حوادث دردآور معلولیت تعداد زیادی از اعضای خانواده های هموطنان ما را در اذهان آنان زنده می سازد و زخم ناسور مجروحیت و معلولیت فرزندان جگرگوشه های شان که یا در صفوف مدافعان وطن یا در حال خواب و استراحت در کنار خانواده خود بودند بلای جانگداز آتش کین توزانه دشمنان مردم برجان شان اثابت نمود و داغ آن تا آخرین روزهای زندگی آنانرا رنج می دهد و آنانرا از فعالیت های اجتماعی و خدمت رسانی برای خانواده و افراد جامعه دور ساخته است و در عالم بیچارگی زندگی پرمشقت را سپری می کنند.

در حالیکه این جوانان و افراد دارای معلولیت از نظر قانون اساسی کشور، اعضای متساوی الحقوق جامعه اند، ولی در اثر کم توجهی مسئولان دولت و ناتوانی در کارهای اجتماعی، مردم آنانرا افراد ضعیف جامعه می دانند.

بر اساس تجارب چهاردهه جنگ های تحمیلی سازماندهی شده و غیر سازماندهی شده ناشی از حوادث غیر مترقبه، بر علاوه آنکه هزاران تن از هموطنان ما را به کام مرگ کشاند، هزاران تن دیگر از خانواده های بیگناه و بیدفاع کشور ما را معلول ساخت که به عنوان مدافعان راه حق، آزادی و حراست از کشور در صفوف مبارزان می‎رزمیدند، با از دست دادن اعضای بدن خویش امروز در حالت زار و بیچارگی زندگی پرمشقت را سپری می کنند، اکثراً این افراد از حقوق و امتیازاتی که بر اساس قانون برای شان تعیین گردیده به وقت و زمان معین به دست آورده نمی توانند گاهی به ریاست خزاین و زمانی در پشت دروازه های ریاست های یاد شده سرگردان اند، از یک ماه به ماه دیگر و از یک هفته به هفته دیگر محول می گردد و به سرگردانی های آنان افزایش به عمل می آید.

به این گونه از همکاری و کمک نهادهای دولتی و غیر دولتی محروم اند، زیرا دستیار و مدد رسانی ندارند تا آنانرا یاری رسانند.

بررسی های به عمل آمده از ادارات مسئول بر مشکلات افراد دارای معلولیت گواهی می دهد که روزانه ده ها خانواده از شهدا و معلولین سرگردان اند و فریاد می زنند که حقوق شان باید اجرا و پرداخته شود، ولی اکثراً این صداهای بی تأثیر شان به گوش ها نمی رسد و یا اثر گذار نمی باشد و یا اینکه به این فغان های دردآلود خانواده های شهدا و معلولین پاسخگویی کمتر سراغ میگردد. معلولانی که در برابر ریاست شهدا و معلولین روزانه سرگردان اند ادعا دارند که حقوق سالانه آنان از یکسال به سال دیگر و یا هم ماه ها به طول می انجامد و برسرگردانی های این خانواده‎ها فزونی می بخشد.

این در حالیست که در روزهای تاریخی یادبود از فعالیت های خسته‎گی ناپذیر و پرمشقت و دشواری که عامل معلولیت این همه افراد جامعه ما شده است، طی سخنرانی ها و بیانات طولانی، صدها وعده، به آدرس معلولین و خانواده های شهدا ارائه می گردد، مگر جای بدبختی در آنست که چند فیصد ناچیز آن هم در عمل پیاده نمی گردد، فقط همان لحظه و همان روز است و بعداً به طاق نسیان گذاشته می شود، یعنی اینکه از 

سرگردانی معلولان که به خاطر بدست آوردن حق و حقوق شان است چیزی کاسته نمی شود.

در حالیکه بر اساس قانون اساسی کشورما همین معلولین و یا افراد دارای معلولیت از جمله افراد متساوی الحقوق جامعه و کشورما افغانستان اند، ولی نسبت جور و ستم زمان و حوادث جنگ های تحمیلی اعضای بدن شان را در میدان های پیکار مقدس دفاع و حراست از آزادی و کشور از دست داده اند، در حالیکه امروز باید از آنان به عنوان قهرمانان و فداکاران راه آزادی و حراست از کشور یادآوری و قدردانی صورت گیرد و بدون منت گذاشتن بالای آنان، حقوق و امتیازات شان پرداخته شود، ولی بی اعتنایی جای همکاری و یاری رسانی را گرفته است.

از جانب دیگر برای آنعده از افراد دارای معلولیت که فیصدی توانایی کار را دارند در عرصه های مختلف ادارات دولتی و غیر دولتی باید زمینه کار مساعد گردد، این موضوع در حالی است که چند سال گذشته طی سخنرانی ها و فیصله های جلسات رسمی شورای وزیران و حتا جلسات شورای ملی نیز مورد بحث قرار گرفته است و برای کمیسیون اصلاحات اداری و خدمات ملکی نیز هدایت داده شده که برای معلولین مطابق توانمندی های شان کار سراغ گردد. اما متأسفانه که نسبت زدوبندهای سیاسی و حاکمیت روابط برضوابط امروز کسی برای افراد سالم که چندین سند تحصیلی و تجارب کاری را به دست دارند کار و وظیفه نمی دهند، چه رسد برای افراد دارای معلولیت!

این در حالی است که در تمام بیانات و سخنرانی های مسئولان حکومت وحدت ملی از توازن عدالت و رعایت حقوق مردم حرف های شنیده می شود، اما در حقیقت امروز هزاران تن از فارغان پوهنتون ها و مدارس اسناد تحصیلات عالی لیسانس، ماستر و حتا دکتورا بدست دارند، ولی ازینکه واسطه و پول ندارند به کار گماشته نمی شوند، لیکن برای افراد معلول چه گونه شغل و وظیفه داده خواهد شد؟ چرا که همین اکنون تعداد زیادی از افراد جامعه ما با وجود داشتن تحصیلات عالی بکار گماشته نمی شوند.

انتظار می رود که به مناسبت بزرگداشت پرثمر از روزجهانی معلولیت در کشور ما و سایر کشورهای جهان، زمینه دستیابی به شغل برای معلولین کشورما و افراد سالم و تحصیل یافته این سرزمین کهن سال مساعد گردد و از سرگردانی مردم بیچاره ما جلوگیری به عمل آید، تا سالیان آینده از این روز  سایر روزهای تاریخی با دستاوردهای زیادتر و پرثمری تجلیل و گرامیداشت به عمل آید.

نوری هروی

ممکن است شما دوست داشته باشید