روزنامه ملی انیس

آزموده را آزمودن خطا ست

امریکا و آنهایی که طالبان  را   در سه دهه اخیر  حمایت هایی مالی ، لوژستیکی و تأمین معیشت  کرده اند  در قطر ، پاکستان ، و این بار در ابوظبی به  مذاکرات‎شان ادامه دادند  . گر چه مذاکرات  در ابوظبی  نتایج خوبی  به همرا ه نداشت اما تعدادی در داخل و خارج از نظام  از آن استقبال نمودند ، رسانه  های خارجی در مورد مذاکرات ابوظبی نظرات متفاوتی را نشر نمودند  اما داکتر خلیل‎زاد در مصاحبه یی گفته است  باطالبان هیچ نوع تفاهم و توافق بر سر هیچ مسئله نشده صرف به ارتباط  ادامه مذاکرات صحبت شده است ، اما رسانه های داخلی و بین المللی اذعان نمودند که  در مذاکرات ابو ظبی روی طرح اداره مؤقت، آزادی زندانیان و آزادی دو تن از استادن پوهنتون امریکایی که از داخل شهر ربوده شده اند مذاکره صورت گرفته است اگر گزارش رسانه های  داخلی و خارجی را  به تحلیل بگیریم معلوم می شود در مذاکرات ابو ظبی  ، چیز های صورت گرفته است، اما اگر در پشت پرده  چیزی که خلاف منافع ملی ما باشد هیچ افغان آن را قبولدار نخواهد شد مردم افغانستان در کل از آمدن صلح به صورت جدی پشتیبانی خود را اعلام کرده اند ، اما کدام صلح ؟ صلحی که  با آبرو ، باعزت و صلحی که ارزش های سه دهه گذشته زیر سوال قرار نگیرد و یا به صورت تدریجی از بین نرود . هراس و تشویش مردم به خصوص نسلی که در این سه دهه به دنیا آمده و جوان شده اند به هیچ وجه نمی خواهند که آزاد یهای شان از بین برود . وضعیت فعلی برای همه مردم  تشویش  به بار آورده است ، چون دیده شده که قدرت های بزرگ برای تاً مین منافع دراز مدت ، وکوتاه مدت شان با هر نوع معا مله تن در داده است.چهل سال  جنگ این درس را  برای تک ، تک ملت ما آموختانده است . پس  چرا  مخالفان مسلح دولت «طالبان » با افغان های خود و هموطن خویش که یکی  درد دیگر  را به خوبی درک می کنند  مذاکره نمی کنند ، پس عدم پذیرش یک دیگر به این معنی است  که آنان از خود استقلالیت ندارند ، اگر مخالفین مسلح دولت درک دارند باید بدانند که جنگ   در سر زمین ما به چه منظور ادامه دارد و کی ها از آن نفع می برند …و کی ها کشته می شوند  واضح است که زن،  مرد،و کودک افغان. باید همه یی ما پند بگیریم که تا چه وقت یک دیگررا به قتل برسانیم ، زنان افغان که خواهران ما اند بیوه شوند و فرزندانش  یتیم . باید بدانیم  وقتی در زمان حضور قوای شوروی درافغانستان  به همین بن بست مواجه بودیم مجاهدین نیز در آن زمان گپ اول شان خروج نیرو های شوروی از افغانستان  بود پاکستان در آن وقت نیز ضمانت بین‎المللی داده بود که بعد از خروج قوت های شوروی در افغانستان چیزی رخ نخواهد داد، اما  ملت افغان شاهد اند  که پاکستان پس از خروج نیرو های شوروی  به  ننگرهار حمله کرد و حال باز پاکستان می‎خواهد  در مذاکرات صلح میان امریکا و یا دولت افغانستان تظمین بدهد که بعد از خروج نیرو های نظامی خارجی در افغانستان صلح تاًمین می شود . با توجه به مداخلات پنهان و آشکار پاکستان در امور داخلی ما که باعث قتل مردم وویرانی کشور ما گردید نباید دولت امریکا وهئیت مذاکره کننده صلح دولت،  ضمانت پاکستان را در مذاکرات صلح بپذیرند و  سرمه آموزده را دو باره بیاز مایند.

حمزه

ممکن است شما دوست داشته باشید